Sztuczna inteligencja w rachunkowości (cz. II) – zasady pisania promptów

W pracy z narzędziami AI często pojawia się słowo prompt – termin zapożyczony z języka angielskiego, który nie ma jednego utrwalonego odpowiednika w polskiej praktyce księgowej. Najprościej można go rozumieć jako polecenie (instrukcję) w języku naturalnym, które użytkownik wpisuje do narzędzia, aby uzyskać konkretny wynik; w tym sensie prompt pełni funkcję „zlecenia” dla modelu.

Po uporządkowaniu pojęć oraz ekosystemu narzędzi (dostawca–model–platforma)[1] kluczowe staje się przełożenie celu biznesowego (po co?) na sposób pracy (jak?) z wybranym narzędziem w konkretnym procesie rachunkowości. Decydujące znaczenie ma jakość tego polecenia, ponieważ prompt jest „pośrednikiem” między człowiekiem a modelem i może być traktowany jako forma programowania w języku naturalnym[2].