Klauzula rzeczywistego właściciela – stosowanie w praktyce
Pojęcie „rzeczywistego właściciela” (dalej BO – beneficial owner) definiują art. 4a pkt 29 updop oraz art. 5a pkt 33d updof. Przepisy te stanowią, że rzeczywistym właścicielem jest podmiot, który spełnia łącznie następujące warunki:
- otrzymuje należność dla własnej korzyści, w tym decyduje samodzielnie o jej przeznaczeniu i ponosi ryzyko ekonomiczne związane z utratą tej należności lub jej części,
- nie jest pośrednikiem, przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem zobowiązanym do przekazania całości lub części należności innemu podmiotowi,
- prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju siedziby, jeżeli należności są uzyskiwane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy czym przy ocenie, czy podmiot prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą, uwzględnia się charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez ten podmiot w zakresie otrzymanej należności.
Posiadanie statusu BO przez zagranicznego odbiorcę należności objętej podatkiem u źródła (WHT) stanowi – w przypadku określonych płatności – warunek zastosowania przez płatnika preferencyjnej stawki lub zwolnienia z tego podatku, określonego w updop, updof bądź umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania (upo). Jest to tzw. klauzula BO.
Ten artykuł pochodzi z miesięcznika
Rachunkowość 11/2025
Prenumeratorzy miesięcznika „Rachunkowość” mają dostęp bezpłatnie.
