Niskocenne składniki majątku – środki trwałe czy materiały
● środki trwałe o cenie nabycia od 1001 zł do 10 000 zł ujmuje na koncie 01 „Środki trwałe” i w miesiącu ich przyjęcia do użytkowania jednorazowo (100%) amortyzuje,
● składniki majątku, które mają cechy środków trwałych, lecz ich jednostkowa cena nabycia nie przekracza 1000 zł, traktuje jako materiały i nie obejmuje ich żadną ewidencją, tylko po zakupie ujmuje w kosztach.
Na jakim koncie kosztów rodzajowych mamy zatem ujmować składniki majątku o cechach środków trwałych i cenie nabycia do 1000 zł? Czy na koniec każdego roku podlegają one spisowi z natury? Jakie mogą być konsekwencje podatkowe takiego rozwiązania?
Określając zasady (politykę) rachunkowości, kierownik jednostki powinien uwzględnić różne cele, a w szczególności: zasady kontroli składników majątkowych, pracochłonność rozwiązania dotyczącego dokumentacji i ewidencji, wpływ rozwiązania na rzetelny i jasny obraz sytuacji majątkowej i finansowej oraz wyniku finansowego prezentowany w sprawozdaniu finansowym. Niewątpliwie jednym z rozstrzygnięć, które powinny być ujęte w zasadach (polityce) rachunkowości, jest określenie dolnej granicy wartościowej środków trwałych, która wskazuje, kiedy dany składnik ująć jako środek trwały (amortyzowany w czasie lub jednorazowo), a kiedy – i czy w ogóle – jako materiał. W tym drugim przypadku, zgodnie z art. 17 ust. 2 pkt 4 uor, wartość materiałów odpisuje się w koszty na dzień ich zakupu, z jednoczesnym ustaleniem stanu tych składników aktywów, ich wyceny oraz korektą kosztów o wartość tego stanu, nie później niż na dzień bilansowy.
Ten artykuł pochodzi z miesięcznika
Rachunkowość 4/2026
Prenumeratorzy miesięcznika „Rachunkowość” mają dostęp bezpłatnie.
