Środki trwałe w rachunkowości – omówienie KSR 11 (cz. II)

Ewa Walińska
Marcin Michalak
Przemysław Czajor
Agnieszka Wencel
Celem Krajowego Standardu Rachunkowości nr 11 Środki trwałe1 jest zapewnienie stosowania jednolitych zasad uznawania środków trwałych, a także ich wyceny, ujęcia w księgach rachunkowych i prezentacji w sprawozdaniu finansowym. Poniżej omawiamy postanowienia standardu dotyczące wyceny i ujęcia środków trwałych.

[1] Projekt standardu stanowiący podstawę prac Komitetu Standardów Rachunkowości opracował zespół pracowników Katedry Rachunkowości Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Łódzkiego pod kierunkiem prof. zw. dr hab. Ewy Walińskiej, w składzie: dr Przemysław Czajor, dr Marcin Michalak, dr Agnieszka Wencel oraz Witold Bojanowski (ekspert w dziedzinie środków trwałych). KSR 11, uchwalony 3.04.2017 r., został opublikowany w DzUrz MRiF z 29.05.2017 r. poz. 105.

[2] Cz. I opracowania, poświęcona zasadom uznawania składników aktywów za środki trwałe, ukazała się w „Rachunkowości” nr 11/2017.

[3] O amortyzacji będzie mowa w cz. III opracowania, która ukaże się w kolejnym numerze miesięcznika.

Uznanie składnika aktywów za środek trwały uruchamia kolejne czynności pozwalające na jego ujęcie w księgach rachunkowych. Jak wskazano w poprzedniej części artykułu[2], na procedurę ujęcia środka trwałego, a więc wprowadzenia go do ewidencji bilansowej, składają się nie tylko zapis księgowy, lecz także warunkujące go czynności polegające na ustanowieniu obiektu inwentarzowego i wycenie jego wartości początkowej. Na tym etapie następuje również ustalenie wartości obiektu inwentarzowego podlegającego amortyzacji oraz metody i okresu amortyzacji[3].

Obiekt inwentarzowy

Kluczowy element procesu ujmowania w księgach rachunkowych stanowi określenie przedmiotu ewidencji – najmniejszej jednostki ewidencyjnej. Jest nią obiekt inwentarzowy lub – zamiennie – obiekt środka trwałego.

W tym celu jednostka, po uznaniu składnika aktywów za kwalifikujący się do środków trwałych – biorąc pod uwagę funkcje, które będzie spełniał, oraz kierując się zasadą istotności – określa, czy będzie on stanowił pojedynczy, samodzielny obiekt inwentarzowy, czy też zostanie włączony w skład większego, nowego lub już istniejącego obiektu inwentarzowego. W drugim przypadku składnik ten będzie także traktowany jako jeden środek trwały, ale wchodzący łącznie z pozostałymi składnikami aktywów w skład tego samego obiektu inwentarzowego.

Klasyfikacja obiektów inwentarzowych ze względu na ich zakres - schemat

Innymi słowy po uznaniu składnika aktywów za środek trwały jednostka określa zakres obiektu inwentarzowego (co się na niego składa). Dotyczy to zwłaszcza części dodatkowych i peryferyjnych, a także zbiorów jednorodnych przedmiotów spełniających swoje funkcje łącznie. Jednostka może zatem tworzyć pojedynczy lub zbiorczy obiekt inwentarzowy (rysunek powyżej).

Kryteria tworzenia obiektów zbiorczych są dwojakie. Albo decyduje zasada istotności, gdyż jednostka uznaje, że nie jest celowe (opłacalne) indywidualne ujmowanie poszczególnych, jednakowych pod względem rodzaju i przeznaczenia, składników aktywów o cechach środków trwałych, z uwagi na ich na ogół niską jednostkową wartość początkową (bliską dolnej granicy wartości lub od niej niższą). Albo przyczyną tworzenia obiektu zbiorczego jest spełnianie przez 2 lub więcej składników aktywów, także różnych pod względem rodzaju, ich funkcji w ścisłym wzajemnym powiązaniu.

  • MSR – Międzynarodowe Standardy Rachunkowości
  • uor – ustawa o rachunkowości
  • KSR – Krajowe Standardy Rachunkowości

Punktem wyjścia zakwalifikowania uznanego za środek trwały składnika aktywów do pojedynczego lub zbiorczego obiektu inwentarzowego są wymogi statystyki państwowej, nakazujące jego przyporządkowanie właściwej grupie, podgrupie i rodzajowi scharakteryzowanych w Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT). Przyporządkowanie to jest wiążące przy ustalaniu podatkowych stawek amortyzacji i prawa do korzystania z ulg inwestycyjnych.

Każdemu obiektowi inwentarzowemu, po jego zaliczeniu do właściwego rodzaju KŚT, jednostka nadaje unikalny (niepowtarzalny) numer inwentarzowy. Numer ten celowe jest zamieścić w sposób trwały i widoczny na obiekcie, jeśli tylko umiejscowienie, położenie czy inne cechy obiektu to umożliwiają. Ułatwi to jego identyfikację i późniejsze przeprowadzanie spisów z natury środków trwałych.

Obecnie coraz szersze zastosowanie przy oznaczaniu obiektów inwentarzowych lub ich składowych znajdują systemy RFID (kody kreskowe) i inne systemy elektronicznej identyfikacji środków trwałych (np. liczniki elektroniczne z nadajnikiem impulsów).

W przypadku obiektów trudno dostępnych (np. rurociągów lub zbiorników podziemnych), a także gruntów lub praw numer inwentarzowy byłby niewidoczny lub niemożliwy do zamieszczenia, dlatego konieczne jest zapewnienie jednoznacznej identyfikacji obiektu w inny sposób.

Obiekty środków trwałych wraz z opisem i numerem inwentarzowym ujmuje się w ewidencji bilansowej środków trwałych (księdze pomocniczej). Przyjmuje ona np. postać oddzielnych dla każdego obiektu kart inwentarzowych lub wykazu obiektów (księgi inwentarzowej) ujmowanych w wykazie kolejno, z chwilą przyjęcia do użytkowania, prowadzonych na bieżąco oraz odpowiednio przechowywanych i zabezpieczonych, zgodnie z wymogami uor.

Szczegółowa ewidencja środków trwałych wchodzi w skład ksiąg rachunkowych jednostki, a jej prowadzenie jest obowiązkowe na mocy art. 17 ust. 1 uor.

Pojedynczy obiekt inwentarzowy

W zakres pojedynczego obiektu inwentarzowego mogą wchodzić:

  • właściwy środek trwały, tj. zbiór powiązanych ze sobą części składowych warunkujących spełnianie funkcji przypisanych danemu składnikowi aktywów trwałych (w samochodzie będą to np. podwozie, nadwozie, silnik, zawieszenie),
  • właściwy środek trwały oraz przyłączone do niego części dodatkowe,
  • właściwy środek trwały, części dodatkowe oraz części peryferyjne, jeśli są one z nim związane w sposób trwały fizycznie lub na podstawie przepisów prawa.

W pierwszych 2 przypadkach zakres obiektu inwentarzowego jest ściśle wyznaczony, w efekcie czego jednostka nie ma wyboru. Jeżeli dany środek trwały jest wyposażony w części dodatkowe (bez względu na ich wartość i nawet gdy przekroczono dolną granicę wyceny), to wymagają ujęcia w ramach jednego obiektu inwentarzowego (wchodzą w skład jego wartości początkowej).

Części dodatkowe nie mogą być ujmowane jako niezależne (pojedyncze) środki trwałe, gdyż nie spełniają – bez powiązania z właściwym środkiem trwałym – przypisanych im funkcji. Np. kserograf wraz z dokupionym do niego podajnikiem będzie stanowić pojedynczy obiekt inwentarzowy, obejmujący właściwy środek trwały (kserograf) i część dodatkową (podajnik).

Inaczej jest w przypadku części peryferyjnych. Jeżeli ich wartość przekracza dolną granicę wartości środków trwałych, to mogą być albo włączone do pojedynczego obiektu inwentarzowego, obejmującego właściwy środek trwały i części dodatkowe, albo ujęte jako samodzielne obiekty środków trwałych. Są one bowiem w stanie samodzielnie pełnić określone, przypisane im funkcje. Sposób ich ujęcia zależy od decyzji jednostki, podjętej po rozpoznaniu sposobu ich użytkowania.

Standard podpowiada, że włączenie części peryferyjnych do obiektu inwentarzowego, którym jest właściwy środek trwały, jest uzasadnione zwłaszcza wtedy, gdy są one z nim powiązane (fizycznie lub prawnie) albo gdy służą tylko na potrzeby jednego, tego właśnie środka trwałego. Przykładami są drukarka podłączona na stałe do jednostki centralnej komputera w pokoju biurowym czy ogrodzenie służące tylko na potrzeby jednego budynku.

Jeżeli w skład pojedynczego obiektu inwentarzowego wchodzą części dodatkowe i peryferyjne, to jednostka powinna rozważyć zasadność objęcia ich pomocniczą ewidencją w ramach ewidencji środków trwałych. W tym celu może nadać tym częściom niepowtarzalny podnumer inwentarzowy pozwalający na identyfikację obiektu inwentarzowego, do którego przynależy dana część dodatkowa lub peryferyjna.

W obiekcie środka trwałego o numerze 123-000-00 pierwsze 3 cyfry określają grupę i rodzaj obiektu inwentarzowego. Ostatnich 5 znaków wskazuje numer inwentarzowy (pierwsze 3 cyfry) i podnumer inwentarzowy (ostatnie 2 cyfry) określonej części.

[4] Wartość księgowa netto środka trwałego to jego wartość księgowa brutto zmniejszona o sumę dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych i sumę odpisów z tytułu trwałej utraty wartości (pkt 3.7). Z kolei wartość księgowa brutto to wartość początkowa środka trwałego, skorygowana o zwiększenia wynikające z aktualizacji wyceny, o której mowa w art. 31 ust. 3 uor; zwiększenia o kwoty nakładów na ulepszenie, w tym na skutek dołączenia części dodatkowych i peryferyjnych; zmniejszenia o część wartości początkowej przypadającej na odłączane od środka trwałego części dodatkowe lub peryferyjne, jednak bez odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych oraz odpisów z tytułu trwałej utraty wartości.

W razie wyodrębnienia – w ramach obiektu – części dodatkowej lub peryferyjnej standard zaleca ujęcie w ewidencji: daty ich wprowadzenia do użytkowania, wartości początkowej i stopy amortyzacji. Pozwoli to, w razie potrzeby, na ustalenie sumy odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych, a w konsekwencji ich wartości księgowej netto[4]. Jest to podyktowane możliwością przełączenia – w toku użytkowania – części dodatkowych lub peryferyjnych między różnymi obiektami środków trwałych, co wymaga informacji o ich cenie netto dla właściwego ujęcia przełączanych części w księgach rachunkowych jednostki.

Standard nie wyklucza możliwości nadania podnumerów inwentarzowych również częściom składowym, co jest celowe wtedy, gdy istnieje prawdopodobieństwo, że dany obiekt inwentarzowy może ulec częściowej likwidacji (dotyczy to raczej zbiorczych obiektów inwentarzowych).

Zbiorcze obiekty inwentarzowe

Zbiorczy obiekt inwentarzowy tworzą 2 lub więcej właściwych środków trwałych, z których każdy mógłby stanowić pojedynczy obiekt, jednak z punktu widzenia jednostki ich połączenie w jeden obiekt (zbiorczy) jest z różnych względów uzasadnione (są to zatem także części dodatkowe lub peryferyjne). Głównymi przesłankami przemawiającymi za łączeniem w obiekty zbiorcze są – jak wspomniano:

  • zasada istotności,
  • podobieństwo pod względem rodzaju lub wspólne wypełnianie jednej funkcji.

Wyświetlono 18% treści artykułu

Spis treści artykułu
Spis treści artykułu:
Temat: „Środki trwałe”
Rachunkowość

Wymiana wadliwej maszyny objętej gwarancją

Kupiliśmy maszynę, w której po 8 mies. eksploatacji ujawniły się wady fabryczne. Producent w ramach gwarancji wymienił wadliwą maszynę na nową (tego samego rodzaju), wolną od wad.
Czy powinniśmy uznać ją za identyczną z poprzednią (numer inwentarzowy, amortyzacja), czy też za nowy środek trwały? Jak zaksięgować wymianę wadliwej maszyny na nową? Jak ująć w księgach rachunkowych obciążające użytkownika koszty demontażu maszyny wadliwej i montażu nowej?

Rachunkowość

Ewidencja darowanego małowartościowego środka trwałego

Jesteśmy stowarzyszeniem. Zgodnie z przyjętymi zasadami (polityką) rachunkowości nabyte przez nas środki trwałe oraz wnip, których cena jednostkowa nie przekracza 10 tys. zł, są ujmowane w ewidencji środków trwałych, ale ich wartość początkowa jest w momencie oddania do użytkowania jednorazowo odpisywana w koszty działalności (Wn konto „Amortyzacja”).
W tym miesiącu otrzymaliśmy – na podstawie umowy darowizny – środki trwałe (10 szt.), których wartość jednostkowa wynosi 8 tys. zł, czyli nie przekracza określonej przez nas w zasadach (polityce) rachunkowości kwoty 10 tys. zł.
Czy darowane przedmioty powinniśmy zaliczyć do środków trwałych, a jeśli tak, to w korespondencji z jakim kontem? A może ich ujęcie w księgach jest zbędne, gdyż w każdym przypadku przychód z tytułu darowizny będzie równy kosztom, wobec odpisania jej wartości?

Rachunkowość

Koszty nadzoru i inne koszty ponoszone w okresie gwarancyjnym – czy zwiększają wartość początkową środka trwałego

Jesteśmy jednostką budżetową. Prosimy o wyjaśnienie, czy ponoszone w okresie gwarancyjnym koszty nadzoru i inne, np. analizy środowiskowej oraz związane z ochroną środowiska, zwiększają wartość już przyjętego do użytkowania środka trwałego.

Księgi rachunkowe

Oddanie środka trwałego do użytkowania kooperantowi na podstawie umowy toolingu – ujęcie podatkowe i księgowe

Marek Barowicz
Zdarza się, że przedsiębiorcy przekazują własne składniki aktywów do użytkowania innym przedsiębiorcom w ramach zawieranych z kooperantami (np. producentami, podwykonawcami, dostawcami, odbiorcami) odpłatnych umów o współpracę (tzw. umów toolingu).
Przyjrzyjmy się, jakie są tego skutki w podatku dochodowym, VAT i księgach rachunkowych.

Amortyzacja

Limit 10 tys. zł od 2019 także dla ulepszeń starych środków trwałych

Anna Koleśnik
Od 2018 podwyższono graniczną kwotę wydatków na ulepszenia środków trwałych zwiększające ich wartość początkową – z 3,5 do 10 tys. zł. Nowy limit nie objął jednak ulepszeń środków trwałych oddanych do używania we wcześniejszych latach. Obecnie ten błąd naprawiono.

Mocą ustawy z 27.10.2017 o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (DzU poz. 2175), która weszła w życie 1.01.2018, postanowiono, że wydatki na ulepszenia środków trwałych, których wartość nie przekracza 10 tys. zł, mogą być zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów.

W przepisach przejściowych zastrzeżono jednak, że nowy limit stosuje się do składników majątku przyjętych do używania po 31.12.2017. Rozwiązanie to było krytykowane, gdyż przy każdym ulepszeniu trzeba by badać, kiedy ulepszany składnik został przyjęty do używania, i pamiętać o limicie 3,5 tys. zł, o którym w nowych przepisach nie ma już mowy.


Środki trwałe

„Niskocenność” w rachunkowości – praktyczne dylematy

Józef Dudek
Na skutek podniesienia z 3,5 do 10 tys. zł dolnej granicy wartości początkowej składników majątku kwalifikowanych do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych (wnip), podlegających amortyzacji dla celów CIT i PIT, pojawiło się pytanie, czy ten sam limit może być przyjęty także w rachunkowości. Publikujemy kolejny głos w dyskusji na ten temat.

W artykule pt. „Niskocenność” w rachunkowości na tle zmiany dolnej granicy środków trwałych Artur Hołda i Anna Staszel rozpatrzyli różne aspekty podatkowej zmiany dolnej granicy środków trwałych oraz wnip z punktu widzenia rachunkowości. Sprawa nie jest błaha wobec prawie 3-krotnego podniesienia wartości dolnej granicy aktywów trwałych. Autorzy odnieśli „wielkość istotną dla jednostki” do wartości aktywów oraz poziomu kosztów. Wszystko to na tle wymogu uor – rzetelnego i jasnego przedstawienia przez rachunkowość sytuacji majątkowej, finansowej i wyniku finansowego jednostki.

Ze względu na wagę i skutki zajmijmy się raz jeszcze problemem dolnej granicy aktywów, zarówno w celu możliwej gramatycznej i logicznej wykładni zmian przepisów ustaw o podatku dochodowym, jak i wyboru poprawnego, a zarazem praktycznego księgowego rozwiązania problemu.


Podatki i prawo gospodarcze

Odpisy amortyzacyjne a koszty finansowania dłużnego

Edyta Głębicka
Nasza spółka z o.o. rozważa zakup kilku nowych środków trwałych. Ponieważ z bieżących środków finansowych musimy opłacić dostawy, na zakup składników majątku trwałego zapewne zaciągniemy kredyt w banku albo pożyczkę od innego podmiotu. Do tej pory tego rodzaju zakupów dokonywaliśmy z własnych pieniędzy.
Jakie szczególne skutki podatkowe będą się wiązały ze sfinansowaniem inwestycji środkami zewnętrznymi?

CIT – wyłączenie z kosztów podatkowych

Odsetki zwiększające wartość środka trwałego a limit 5% EBITDA dla usług niematerialnych

Przy obliczaniu limitu wydatków na usługi niematerialne, stanowiących koszty uzyskania przychodów na gruncie CIT, w kwocie odsetek nie uwzględnia się odsetek zwiększających wartość inwestycji.

Rachunkowość

Wartość netto zlikwidowanego środka trwałego wchodzącego w skład zbiorczego obiektu inwentarzowego

Jak ustalić wartość netto zlikwidowanego składnika zbiorczego obiektu inwentarzowego, aby go wyksięgować z konta 01 „Środki trwałe” (Ma) na konto 76-1 „Pozostałe koszty operacyjne” (Wn)?

Rachunkowość

Zaliczki na poczet zakupu środków trwałych i innych usług w sprawozdaniu Rb-N

Jak państwowa jednostka budżetowa powinna prezentować zaliczki przekazane kontrahentom na poczet dostaw i usług (np. konferencji, usługi hotelowej), a także zaliczki na poczet zakupu gruntów oraz środków trwałych w budowie w sprawozdaniu Rb-N?

CIT

Jednorazowy odpis niskocennego składnika majątku a limit amortyzacji fabrycznie nowych środków trwałych

Agnieszka Kowalska Artur Kowalski
Spółka z o.o. kupiła w sierpniu i we wrześniu kilka nowych urządzeń (grupa 8 KŚT) o wartości początkowej do 10 tys. zł.
Czy jednorazowe zaliczenie wydatków na ich zakup do kosztów podatkowych spowoduje zmniejszenie limitu jednorazowej amortyzacji fabrycznie nowych środków trwałych (100 tys. zł rocznie)?

Podatki i prawo gospodarcze

Amortyzacja środków trwałych otrzymanych w darowiźnie przed 2018 r.

Artur Kowalski Agnieszka Kowalska
Czy – w związku ze zmianą przepisów updof i ograniczeniem możliwości amortyzacji – darowane środki trwałe wprowadzone do ewidencji przedsiębiorstwa osoby fizycznej przed 2018 r. należy amortyzować jak do tej pory, czy wg nowych zasad?

Nowelizacja PIT

Odpisy od środków trwałych darowanych przed 2018 kosztem bez ograniczeń

Anna Koleśnik
Zmiany, które nastąpiły od 1.01.2018 w zakresie zaliczania do kosztów podatkowych przez podatników PIT amortyzacji otrzymanych w darowiźnie środków trwałych i wnip, nie dotyczą składników majątku przyjętych do używania przed tą datą.

Nowelizacja PIT

Odpisy od środków trwałych nabytych w darowiźnie przed 2018 kosztem bez ograniczeń

Zmiany, które nastąpiły od 1.01.2018 w zakresie zaliczania do kosztów podatkowych przez podatników PIT amortyzacji otrzymanych w darowiźnie środków trwałych i wnip, nie dotyczą składników majątku przyjętych do używania przed tą datą.

Rachunkowość

Amortyzacja środków trwałych o wartości początkowej nieprzekraczającej 10 000 zł

Korzystając ze zmian ustawy o podatku dochodowym, chcielibyśmy zastosować poniższe rozwiązanie do środków trwałych, których wartość początkowa nie przekracza 10 000 zł. Środki trwałe o wartości początkowej do 3500 zł byłyby jednorazowo odpisywane w koszty. Natomiast te o wartości pomiędzy 3500 a 10 000 zł byłyby objęte ewidencją środków trwałych i podlegałyby amortyzacji, ale przyspieszonej (stawki z wykazu pomnożone przez współczynnik 2). Nie chcielibyśmy dokonywać jednorazowych odpisów, gdyż miałoby to negatywny wpływ na sytuację finansową naszej jednostki. Naszym zdaniem zaproponowane rozwiązanie zapewni rzetelny i jasny obraz sytuacji finansowej i majątkowej jednostki oraz jej wyniku finansowego.
Czy jest to prawidłowe w świetle uor? Czy będzie honorowane podatkowo?

Rachunkowość

Czy koszty przetargu zwiększają wartość początkową środka trwałego

Czy wynagrodzenie (faktura) specjalizowanej jednostki, która w naszym imieniu przeprowadziła postępowanie przetargowe na budowę obiektu, zwiększa wartość początkową środków trwałych wchodzących w skład tego obiektu? Ani uor, ani KSR 11 Środki trwałe nic nie mówią o przetargach.

Rachunkowość

Wartość początkowa środków trwałych otrzymanych nieodpłatnie przez państwową jednostkę budżetową

W myśl § 38 ust. 1 rozporządzenia RM w sprawie szczegółowego sposobu gospodarowania niektórymi składnikami majątku Skarbu Państwa[1] państwowa jednostka budżetowa (dalej pjb) może nieodpłatnie przekazać innej pjb lub jednostce samorządu terytorialnego (dalej jst) rzeczowe składniki majątku ruchomego.
W jakiej wartości jednostki te powinny przyjąć te składniki? Czy w wartości, w jakiej figurowały u przekazującego, wynikającej z dowodu PT, czy też w wartości rynkowej?
Na podstawie § 39 ust. 2 rozporządzenia z 4.04.2017 r. pjb może także darować składniki majątkowe.
W jakiej wartości jednostka otrzymująca darowiznę przyjmuje je do ksiąg?
W jakiej wartości pjb powinna przyjąć i ująć w ewidencji księgowej środki trwałe otrzymane nieodpłatnie od samorządowej jednostki budżetowej: na podstawie dowodu PT, w którym podano wartość brutto i dotychczasowe umorzenie środka trwałego wynikające z ksiąg rachunkowych jednostki przekazującej, czy na podstawie umowy darowizny?

Rachunkowość

Wycena ulepszenia

Jesteśmy czynnym podatnikiem VAT. Zmodernizowaliśmy budynek mieszkalny.
W jakiej wartości należy wprowadzić do ewidencji środków trwałych modernizację – w wartości netto czy brutto?

Rachunkowość

Zaliczki na poczet zakupu środków trwałych i innych usług w ewidencji księgowej oraz sprawozdawczości finansowej i budżetowej

Prowadzimy działalność w formie państwowej jednostki budżetowej.
Jak ująć w księgach oraz wykazać w sprawozdawczości finansowej i budżetowej zaliczki przekazane kontrahentom na poczet:
● zakupu gruntów oraz środków trwałych w budowie,
● planowanych dostaw i usług, np. udziału w konferencji, usługi hotelowej?

Rachunkowość

Podwyższona granica jednorazowego odpisu wartości początkowej środka trwałego

Od 1.01.2018 r., w wyniku nowelizacji updop i updof, podatnicy mogą odpisywać w koszty środki trwałe, których wartość początkowa nie przekracza 10 000 zł (wcześniej 3500 zł), jednorazowo, w miesiącu oddania ich do używania.
Czy dla ujednolicenia ewidencji można odnieść w koszty podatkowe i bilansowe wartość netto uprzednio nabytych środków trwałych o wartości początkowej poniżej 10 000 zł, figurujących w księgach rachunkowych i nie w pełni zamortyzowanych?

Logowanie

email:

hasło:

 

 

Logowanie za pomocą emaila

Jeżeli nie pamiętasz hasła albo nie masz konta, to wyślemy na Twój email wiadomość weryfikującą. Po kliknięciu w link z emaila będziesz zalogowany na urządzeniu do chwili wylogowania.

email:

Klikając w poniższy link zgadzasz się na zapisanie podanych w formularzu danych i wykorzystywanie ich zgodnie z polityką przetwarzania danych dostępną w dokumencie ⇒Polityka przetwarzania danych osobowych (RODO)⇐

 

Logowanie do za pomocą emaila

Sprawdzanie danych....