Spóźnione rozliczenie zakupu usług reklamowych z zagranicy

Edyta Głębicka doradca podatkowy

Przedsiębiorca (osoba fizyczna), niezarejestrowany jako czynny podatnik VAT (korzystający ze zwolnienia podmiotowego), prowadzący pkpir, kupił w 2018 usługi reklamowe z zagranicy – od podmiotów z Irlandii (Google, Facebook). Daty wystawionych przez nie faktur to 30.09.2018, 24.10.2018 i 31.10.2018. Kwoty są mało istotne, żadna nie przekracza 40 zł. Faktury nie zostały ujęte w rozliczeniach VAT i PIT.
Jak rozliczyć zakup tych usług, gdyby zdecydowano się na to teraz? Przedsiębiorca ma certyfikaty rezydencji podatkowej obu podmiotów.

Zakładając, że zakupione usługi miały związek z działalnością gospodarczą – a więc przedsiębiorca ma prawo zaliczyć je do kosztów uzyskania przychodów oraz powinien je uwzględnić w rozliczeniach VAT – do rozważenia są 2 kwestie i związane z nimi skutki:

  • czy wystąpił import usług w rozumieniu ustawy o VAT oraz
  • czy powstał obowiązek poboru podatku u źródła w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym?

VAT

Zgodnie z ustawą o VAT miejscem świadczenia usług reklamowych jest miejsce siedziby/zamieszkania usługobiorcy (art. 28b ust. 1). Import usług zaś to świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, jeżeli spełnione są 2 warunki:

  • MF – Minister Finansów
  • IS – izba skarbowa
  • US – urząd skarbowy
  • updof – ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych
  • updop – ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych
  • ustawa o VAT – ustawa o podatku od towarów i usług
  • KIS – Krajowa Informacja Skarbowa
  • usługodawcą jest podatnik nieposiadający w Polsce siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (nawet jeżeli z uwagi na szczególne regulacje jest zarejestrowany w Polsce do celów VAT),
  • usługobiorcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15 (czyli m.in. osoba fizyczna wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności), posiadający w Polsce siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności.

Jeżeli zatem osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą nabywa – na swoje potrzeby – usługi od podatnika, który spełnia ww. warunki, staje się podatnikiem VAT z tytułu importu usług.

Uwaga: niektóre firmy zagraniczne mają swoje oddziały czy miejsca prowadzenia działalności w Polsce, a nawet są tutaj zarejestrowane, jednak niekoniecznie te „polskie miejsca” świadczą i rozliczają w Polsce wszystkie usługi, które wykonuje jednostka macierzysta z siedzibą za granicą. Jeżeli więc faktury za usługi reklamowe zostały wystawione bez polskiego numeru VAT i polskiego podatku, a ponadto znajduje się na nich informacja o tzw. odwrotnym obciążeniu, to należy zakładać, że zostały zakupione usługi z zagranicy. Będzie to zatem import usług.

Przed importem pierwszej usługi podatnik powinien złożyć zgłoszenie rejestracyjne VAT-R, aby zarejestrować się jako podatnik VAT-UE. Należy w nim zaznaczyć odpowiednie pola, wskazując na zamiar importu usług.

Obowiązek rejestracji dotyczy również podatników zwolnionych podmiotowo od VAT, z uwagi na niewielkie obroty – mają oni bowiem obowiązek zapłaty podatku od importu usług. Zwolnienie – dla czynności krajowych – zostaje zachowane, ale jednocześnie poprzez rejestrację przedsiębiorca uzyskuje status podatnika VAT-UE na potrzeby importu usług.

Uwaga: nie istnieje żadna kwota wolna, po której przekroczeniu dany podmiot staje się podatnikiem VAT od importu usług i ma obowiązek deklarowania go. Jeżeli więc podatnik planuje zakup z zagranicy usługi, która zgodnie z przepisami o VAT ma podlegać opodatkowaniu w Polsce, to niezależnie od jej wartości powinien zarejestrować się jako podatnik VAT-UE i rozliczyć VAT należny od „pierwszej złotówki”.

W zgłoszeniu rejestracyjnym trzeba wskazać datę przewidywanego rozpoczęcia importu usług, która – logicznie rzecz biorąc – powinna być przynajmniej o dzień późniejsza niż dzień złożenia lub wysłania zgłoszenia VAT-R.

Co w sytuacji, gdy VAT-R zostanie złożone z opóźnieniem, już po dokonaniu importu usług? Czy powinna być w nim wskazana data, w której faktycznie doszło do pierwszego importu usług? Skoro podatnik ma rozliczyć zaległość, data rozpoczęcia czynności opodatkowanych VAT (tu importu usług), podana w zgłoszeniu, powinna być wcześniejsza niż data złożenia tego zgłoszenia. Praktyka pokazuje jednak, że organy podatkowe nie akceptują rejestracji wstecz.

Równocześnie brak rejestracji na VAT-UE nie zwalnia podatnika z obowiązku rozliczenia podatku od importu usług. Jeżeli zatem polski przedsiębiorca nie planuje dalszego importu usług, to uważam, że może rozważyć rezygnację z rejestracji. Gdy import usług w przyszłości nie jest wykluczony, powinien – w myśl praktyki organów – zaznaczyć w VAT-R datę nie wcześniejszą niż data złożenia zgłoszenia.

Obowiązek podatkowy w imporcie usług powstaje – co do zasady – w dacie wykonania usługi, chyba że podatnik zapłacił za nią „z góry” – w całości lub części (wtedy w dacie płatności). Trzeba więc precyzyjnie ustalić moment powstania obowiązku podatkowego, niezależnie od tego, kiedy wpłynie faktura od usługodawcy, a czasami niezależnie od daty jej wystawienia. Ma to istotne znaczenie zwłaszcza w przypadku, gdy wynagrodzenie na fakturze jest wykazane w walucie obcej – należy bowiem przeliczyć podstawę opodatkowania po właściwym kursie (z dnia poprzedzającego dzień wykonania usługi lub dokonania zapłaty).

Od ustalonej podstawy opodatkowania polski nabywca usługi oblicza VAT należny, który odprowadza do właściwego US. Usługi reklamowe objęte są stawką 23%.

Dla czynnego podatnika VAT podatek należny od importu usług stanowi jednocześnie podatek naliczony, zatem finalnie rozliczenie powinno być neutralne podatkowo. Warunkiem odliczenia jest oczywiście, by zakup importowanej usługi miał związek z działalnością opodatkowaną VAT. Podatek należny musi być rozliczony w prawidłowym okresie, tzn. nie później niż w ciągu 3 mies. od daty powstania obowiązku podatkowego (art. 86 ust. 10b pkt 3 ustawy o VAT). Jeśli import usług miałby być rozliczony z większym opóźnieniem, to VAT należny trzeba wówczas zadeklarować w miesiącu/kwartale powstania obowiązku podatkowego (a więc poprzez korektę deklaracji), natomiast VAT naliczony podlega odliczeniu w deklaracji za bieżący okres rozliczeniowy, co powoduje powstanie zaległości podatkowej w VAT (ze wszystkimi tego konsekwencjami).

Inaczej jest u podatników zwolnionych z VAT, którzy z tytułu importu usług składają deklaracje VAT-9M, w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy (deklarację składa się tylko w przypadku, gdy w danym miesiącu wystąpił import usług). W tym samym terminie wpłacają należny VAT.

Dla osoby fizycznej właściwy jest ten US, na terenie którego wykonuje ona działalność. Podatnik zwolniony nie ma prawa do odliczenia zadeklarowanego i wpłaconego VAT. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 43 updof podatek ten stanowi dla niego koszt uzyskania przychodów (o czym mowa dalej). Analogiczny przepis znajduje się w updop (art. 16 ust. 1 pkt 46).

Importu usług nie wykazuje się w tzw. informacjach podsumowujących VAT-UE (sam import usług nie powoduje więc powstania obowiązku złożenia tej informacji).

Reasumując: w opisanym przypadku podatnik powinien złożyć zaległe miesięczne deklaracje VAT-9M za wrzesień i październik 2018, wpłacając równocześnie do US zaległy podatek wraz z ew. odsetkami od zaległości podatkowych (odsetek nie płaci się, gdy ich kwota nie przekracza 3-krotności opłaty za list polecony). Do zaległych deklaracji powinien dołączyć tzw. czynny żal, w którym wyjaśni przyczyny popełnienia tego wykroczenia. Odrębną kwestią jest decyzja o zarejestrowaniu się na VAT-UE tylko dla celów rozliczania importu usług (faktycznie tylko na przyszłość).

Podstawa opodatkowania VAT w razie „ubruttowienia” należności

W przypadku gdy od należności za usługę powinien być pobrany w Polsce podatek dochodowy u źródła, a z różnych powodów nie jest możliwe jego potrącenie, to polski usługobiorca będący płatnikiem tego podatku powinien „ubruttowić” wynagrodzenie kontrahenta i odprowadzić podatek z własnych środków. W uproszczeniu oznacza to, że podatek u źródła zawiera się w wynagrodzeniu kontrahenta.

Zgodnie z art. 29a ust. 1 i 6 ustawy o VAT podstawa opodatkowania, także importu usług, obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę, jaką ma otrzymać usługodawca, a obejmuje także:

  • podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku,
  • koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.

Organy podatkowe wskazują, że jeżeli usługobiorca z własnych środków zapłaci podatek u źródła, to wartość zapłaconego podatku powinna zostać uwzględniona w podstawie opodatkowania importu usług (zob. interpretacje IS w Warszawie z 31.03.2015, IPPP3/4512-72/15-4/JF, oraz KIS z 28.02.2019, 0114-KDIP1-2.4012.89.2019.1.RD).

Podatek dochodowy

Kupując niektóre usługi (np. reklamowe, doradcze, prawne) od zagranicznego kontrahenta (nieposiadającego w Polsce siedziby, czyli mającego tzw. ograniczony obowiązek podatkowy), polski przedsiębiorca ma obowiązek poboru podatku dochodowego (CIT lub PIT, w zależności od statusu kontrahenta), tzw. podatku u źródła  – niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia.

Występując w charakterze płatnika podatku, powinien go potrącać z należności płaconej kontrahentowi i odprowadzać do US. Jeżeli – z różnych powodów – potrącenie nie jest możliwe, to (jak już wskazano wyżej) powinien „ubruttowić” należność kontrahenta i zapłacić podatek u źródła z własnych środków.

Jeżeli kwota należności wyrażona jest w walucie obcej, w celu obliczenia podatku należy zastosować średni kurs NBP waluty z dnia poprzedzającego dzień wypłaty należności na rzecz kontrahenta (np. interpretacje IS w Warszawie z 17.02.2016, IPPB5/4510-1118/15-2/MK, i Katowicach z 23.09.2016, 2461-IBPB-1-1.4510.285.2016.1.EN).

Dla usług reklamowych określono w updop i updof stawkę podatku u źródła w wysokości 20%. Możliwe jest jednak zastosowanie korzystniejszych postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (upo), przewidujących niższą stawkę podatku lub z niego zwalniających, pod warunkiem że polski usługobiorca ma certyfikat rezydencji podatkowej kontrahenta.

Co istotne, certyfikat musi być ważny na moment dokonywania zapłaty (tzn. musi potwierdzać rezydencję podatkową kontrahenta na ten moment). Ponadto władze skarbowe wymagają papierowego oryginału certyfikatu (chyba że przepisy danego kraju przewidują wydawanie elektronicznych certyfikatów rezydencji, wyłącznie lub na równi z formą papierową). Żaden skan, w tym pobrany ze strony internetowej kontrahenta, czy inna kopia (nawet poświadczona przez zagranicznego notariusza) – w świetle interpretacji organów podatkowych – nie „zwolni” płatnika ze stosowania stawki podatku określonej w updop czy updof.

Dodajmy jednak, że od 2019 ustawy te dopuszczają posługiwanie się niebudzącą wątpliwości kopią certyfikatu rezydencji podatkowej, ale tylko dla płatności za tzw. usługi niematerialne (m.in. usługi reklamowe), nieprzekraczające w odniesieniu do danego kontrahenta 10 tys. zł w skali roku (art. 26 ust. 1n updop i art. 41 ust. 9e updof).

Pobrany podatek wpłaca się do US właściwego miejscowo dla płatnika. Termin wpłaty zależy od statusu kontrahenta – gdy jest on osobą prawną, upływa 7. dnia, a w przypadku osoby fizycznej – 20. dnia miesiąca następnego po miesiącu, w którym podatek został pobrany.

Wypłaty przekraczające 2 mln zł

Od 2019 zasadą jest, że jeżeli suma wypłat dla danego nierezydenta, z tytułów objętych podatkiem u źródła, przekroczy w roku 2 mln zł, to płatnik musi odprowadzać podatek u źródła, niezależnie od istnienia okoliczności zwalniających go z tego obowiązku (przestają działać wszelkie preferencje wynikające np. z upo). Wyjątki od tej zasady określają rozporządzenia MF z 31.12.2018 (DzU poz. 2541 i 2545); dla usług reklamowych zawieszono jej stosowanie do końca czerwca 2019.

Jeżeli suma płatności nie przekracza ww. kwoty, stosuje się dotychczasowe reguły poboru podatku u źródła, jednak poza wymogiem posiadania certyfikatu rezydencji płatnik musi wykazać się tzw. należytą starannością przy ocenie istnienia obowiązku pobrania podatku (niestety, nie jest ona w żaden sposób zdefiniowana czy opisana).

Płatnicy, którzy w trakcie roku podatkowego faktycznie pobrali i odprowadzili CIT/PIT u źródła, po jego zakończeniu obowiązani są do sporządzenia zbiorczej rocznej deklaracji (CIT-10Z bądź PIT-8AR). Pierwszą przesyła się do US właściwego ws. opodatkowania osób zagranicznych, drugą – do US właściwego dla płatnika (gdy nie było obowiązku pobrania i odprowadzenia podatku u źródła, nie składa się zerowych deklaracji rocznych).

Dodatkowo płatnicy sporządzają imienne informacje IFT, o wysokości przychodu (dochodu) uzyskanego w Polsce przez nierezydenta i pobranego podatku (dla osób fizycznych IFT-1R – do końca lutego roku następnego, a dla osób prawnych IFT-2R – do końca marca). Obowiązek ten istnieje także w przypadku „ubruttowienia” należności kontrahenta i odprowadzenia podatku z własnych środków, jak również, gdy podatku nie trzeba było odprowadzać do polskiego US (bo np. zastosowano zwolnienie na podstawie upo). Informacje przesyła się nierezydentom, których dotyczą, oraz US właściwym ws. opodatkowania osób zagranicznych.

Tzw. usługi niematerialne, do których należą m.in. usługi reklamowe, na mocy upo podlegają opodatkowaniu tylko w kraju siedziby usługodawcy, jako tzw. zyski przedsiębiorstw. Zatem posiadanie certyfikatu rezydencji podatkowej w kraju, z którym umowa przewiduje taką właśnie zasadę, „zwalnia” należność od podatku u źródła w Polsce. Tak jest m.in. w przypadku Irlandii.

Gdyby jednak firma z siedzibą w Irlandii prowadziła działalność w Polsce przez położony tu zakład, jej zyski mogłyby być opodatkowane w Polsce, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogłyby być przypisane temu zakładowi. Irlandzka firma musiałaby wówczas przedłożyć certyfikat rezydencji wraz z pisemnym oświadczeniem, że dane należności są związane z działalnością jej zakładu położonego w Polsce. Zakładam, że nie dotyczy to analizowanych usług reklamowych.

Pozostaje kwestia samego ujęcia wydatku w ewidencji dla celów PIT. Jeżeli faktura jest wystawiona w walucie obcej, należy ją przeliczyć na złote i po przeliczeniu zaksięgować w pkpir. Co do zasady koszty w pkpir ujmuje się zgodnie z datą wystawienia dokumentu przez kontrahenta. Wyznacza ona datę poniesienia kosztu. Koszt należy więc przeliczyć po średnim kursie NBP z dnia poprzedzającego datę wystawienia zagranicznej faktury.

Jako że przedsiębiorca korzysta ze zwolnienia z VAT, koszt powinien być wpisany do pkpir w „kwocie brutto” (wartość z faktury plus doliczona kwota VAT). Wynika to wprost z art. 23 ust. 1 pkt 43 updof – należny VAT od importu usług stanowi koszt uzyskania przychodów, gdy nie można go odliczyć jako podatku naliczonego.

W analizowanej sytuacji podatnik chce jednak rozliczyć fakturę dotyczącą kosztów pośrednich i wystawioną znacznie wcześniej, niż zamierza ją zaksięgować. Gdyby zdążył z tym przed rocznym rozliczeniem PIT za 2018, to powinien ująć ją w pkpir z datą ostatniego dnia 2018 (okresem rozliczeniowym PIT jest rok kalendarzowy). Natomiast po dacie rozliczenia rocznego powinien sporządzić korektę zeznania PIT za 2018, w której wykaże zwiększone koszty uzyskania przychodów za ten rok.

Problematyczne może być ujęcie w tych kosztach zaległego podatku u źródła, zarówno co do samej możliwości, jak i momentu. Skłaniałabym się jednak do uznania go za koszt uzyskania przychodów (na taką możliwość wskazują interpretacje KIS z 26.05.2017, 0111-KDIB1-1.4010.10.2017.1.BS, 31.05.2017, 0111-KDIB1-3.4010.26.2017.1.PC, 2.01.2018, 0114-KDIP2-1.4010.335.2017.1.AJ, 28.03.2019, 0114-KDIP2-1.4010.540.2018.1.MW).

Jeżeli chodzi o moment ujęcia tego kosztu, to należy przypomnieć, że tzw. koszty pośrednie (niezwiązane bezpośrednio z przychodami) potrącane są w momencie poniesienia kosztu, tj. wystawienia faktury czy rachunku lub innego dowodu stanowiącego podstawę do zaksięgowania (ujęcia) kosztu – art. 22 ust. 6b updof. Mimo że kwoty wydatków widniejące na zagranicznych fakturach powinno się ująć w kosztach w 2018 (data wystawienia faktur), to jednak dokument potwierdzający zapłatę podatku pojawi się w 2019. Jakkolwiek wynagrodzenie kontrahenta zostanie „ubruttowione” o – mówiąc w uproszczeniu – podatek u źródła, podstawa do ujęcia tej części wynagrodzenia w kosztach 2018 (dowód, dokument) jeszcze nie istniała. Bezpieczniejsze podatkowo będzie przyjęcie, że podatek u źródła powinien zostać uznany za koszt uzyskania przychodów na zasadzie kasowej.

Podobne wątpliwości – jeśli chodzi o moment ujęcia w kosztach podatkowych – można mieć w odniesieniu do zaległego należnego VAT od importu usług. Nie stanowi on przy tym elementu „ubruttowionego” wynagrodzenia kontrahenta, jest samodzielnym zobowiązaniem podatkowym, własnym obowiązkiem nabywcy usługi. Mimo że ma związek z kosztem rozliczonym podatkowo w datach wystawienia zagranicznych faktur, to jednak jak w przypadku podatku u źródła, zaległe zobowiązanie zostanie zapłacone w 2019 i pojawi się dowód poniesienia kosztu w postaci przelewu bankowego. Jest to argument, by podatek ten również uznać za koszt 2019, w dacie jego zapłaty.

Podsumowując: zakup usług reklamowych od wskazanych w pytaniu podmiotów podlegał moim zdaniem w 2018 podatkowi u źródła. Za mało prawdopodobne uznaję, że polski nabywca miał oryginalne certyfikaty rezydencji podatkowej tych podmiotów, a zatem powinien był odprowadzić podatek do US (stawka 20%).

Skoro tego nie uczynił, istnieje zaległość podatkowa od miesiąca, w którym podatek miał być odprowadzony (październik i listopad 2018). Przedsiębiorca powinien ją uregulować z własnych środków, wraz z ew. odsetkami za zwłokę. Powinien także złożyć deklarację CIT-10Z za 2018 (wraz z czynnym żalem, skoro jest już po terminie) oraz informacje IFT-2R (też z czynnym żalem).

Jeżeli jednak posiadał oryginały certyfikatów rezydencji, to pozostaje tylko złożenie informacji IFT-2R (podatek u źródła nie wystąpił).

Zaległe koszty wynikające wprost z faktur powinny być według mnie ujęte w 2018 (poprzez korektę zeznania za ten rok), zaś zapłacone podatki związane z tymi kosztami dopiero w 2019 na podstawie potwierdzenia przelewów.

Spis treści artykułu
Spis treści artykułu:
Więcej na temat: „VAT”
VAT

Anulowanie faktury zaliczkowej po odstąpieniu od umowy i zwrocie zaliczki

Ewelina Majewska-Howis
Po otrzymaniu zaliczki na poczet usługi wystawiliśmy fakturę zaliczkową. Zgodnie z umową kontrahent miał 14 dni na ew. odstąpienie od umowy bez utraty zaliczki (pobieramy wtedy opłatę administracyjną w wysokości 5%). Skorzystał z tego prawa i poprosił nas o anulowanie otrzymanej faktury oraz zwrot zaliczki.
W jaki sposób rozliczyć to podatkowo (w zakresie VAT)?

VAT

Anulowanie faktury zaliczkowej, gdy nie doszło do wpłaty zaliczki

Krzysztof Hałub
Nie jest możliwe anulowanie faktury zaliczkowej wystawionej – zgodnie z umową stron – przed dokonaniem wpłaty zaliczki, mimo że wpłata nie nastąpiła, a kontrahent odesłał fakturę.

VAT

Usługi transportowe świadczone w sposób ciągły – rozliczenie VAT

Aleksander Woźniak
Firma wykonuje usługi transportowe. Z niektórymi klientami zawiera kontrakty na cykliczny transport, na podstawie pojedynczych zleceń przewozowych. Zlecenia wpływają na bieżąco, zależnie od potrzeb kontrahenta. Ze względu na ich częstotliwość firma umawia się z nim, że wykonane usługi będą rozliczane co 45 dni. Tak też będzie płacone wynagrodzenie. Przewozy nie są takimi usługami jak najem czy dostawa prądu. Można określić, kiedy dany przewóz się zaczyna, a kiedy kończy. Są to więc świadczenia jednorazowe.
Czy mimo tego można je rozliczać dopiero po upływie okresu rozliczeniowego, czyli 45 dni?

VAT

Rozpoczęcie przez wynajmującego działalności gospodarczej w trakcie roku – limit zwolnienia podmiotowego z VAT

Tomasz Krywan
Osoba fizyczna niebędąca podatnikiem VAT wynajęła 25.01.2019 „prywatnie” mieszkanie (najem wyłącznie na cele mieszkaniowe). Od września zamierza rozpocząć działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług budowlanych. Chce przy tym skorzystać ze zwolnienia podmiotowego od VAT (z uwagi na niewielkie obroty).
Jak obliczyć obowiązujący ją limit tego zwolnienia?

Podatki i prawo gospodarcze

Wydanie bankowi samochodu będącego przedmiotem zastawu rejestrowego – skutki w VAT

Tomasz Krywan
Spółka, będąca czynnym podatnikiem VAT, zawarła z bankiem umowę pożyczki w celu sfinansowania zakupu samochodu ciężarowego. Umowa została zabezpieczona zastawem rejestrowym ustanowionym na samochodzie. Na skutek utraty płynności finansowej spółka zaprzestała spłacania rat pożyczki, w związku z czym bank wypowiedział jej umowę i wezwał do wydania mu samochodu.
Czy takie wydanie stanowi czynność podlegającą VAT? Czy spółka jest obowiązana do korekty części lub całości VAT odliczonego z faktury zakupu pojazdu?

Podatki i prawo gospodarcze

Miejsce opodatkowania VAT usług typu fulfilment

Marcin Szymankiewicz
Spółka zawarła z francuskim kontrahentem (tamtejszym podatnikiem VAT) umowę o świadczenie usług typu fulfilment (pakowania zamówień, w tym na prezent, wysyłki przesyłek do odbiorców). Usługi fizycznie są wykonywane w Polsce. Spółka nie magazynuje produktów, nie kontroluje ich jakości, nie prowadzi inwentaryzacji ani nie świadczy usług transportowych na rzecz francuskiego kontrahenta – te są zlecane innym podmiotom.
Czy prawidłowo uznała, że jej usługi nie podlegają VAT w Polsce, lecz w kraju siedziby usługobiorcy, czyli we Francji?

Zgodnie z zasadą terytorialności VAT podlega m.in. odpłatne świadczenie usług, ale tylko gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium Polski (art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy o VAT).


VAT

Przełomowe orzeczenie TSUE w sprawie momentu wykonania usługi budowlanej

Krzysztof Hałub Aleksander Woźniak
W przypadku usług budowlanych i budowlano-montażowych obowiązek podatkowy może – pod pewnymi warunkami – powstać dopiero z chwilą podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego.

Orzeczenie TSUE

Odliczenie VAT od usług noclegowych i gastronomicznych w branży turystycznej

Krzysztof Hałub
Podatnik świadczący usługi turystyki może odliczać VAT zawarty w cenie nabywanych usług noclegowych i gastronomicznych, refakturowanych następnie na rzecz innych podatników – wynika z wyroku TSUE z 2.05.2019 w sprawie Grupy Lotos (C-225/18).

W związku z tym orzeczeniem Ministerstwo Finansów wydało 27.05.2019 komunikat, w którym – biorąc pod uwagę przedstawione przez Trybunał wskazówki – stwierdziło, że prawo do odliczenia VAT naliczonego zależy od celu nabywanych usług noclegowych lub gastronomicznych.


VAT

Stawka VAT przy najmie lokalu mieszkalnego, w którym najemca zorganizował bursę

Iwona Czauderna
Podatnik (osoba fizyczna) wynajmuje lokal mieszkalny. Najemca otworzył w nim bursę – w wynajętym lokalu świadczy na rzecz szkół usługi, które w ustawie o VAT są określone jako usługi zakwaterowania, a nie wynajmu na cele mieszkaniowe.
Czy wynajem lokalu, przeznaczonego przez najemcę na cele mieszkalne uczniów (w ramach bursy), podlega zwolnieniu z VAT?

VAT

Nagrody pieniężne przeznaczone dla sprzedawców

Ryszard Kubacki
Spółka prowadzi hurtową sprzedaż materiałów budowlanych. W celu aktywizacji sprzedaży przewiduje nagrody pieniężne dla najlepszych przedstawicieli regionalnych (oddzielne podmioty, z którymi zawierane są umowy o pośrednictwo w sprzedaży).
Czy te nagrody będą podlegać VAT?

VAT

Protokół zakończenia budowy ma znaczenie dla ustalenia momentu rozliczenia podatku

Przemysław Powierza
Po wielu latach sporu wyjaśniła się wreszcie rola protokołu odbioru prac przy rozliczeniu VAT od usług budowlanych i budowlano-montażowych. Może to być istotne także dla innych branż (np. IT), których specyfiką jest ustalenie wysokości wynagrodzenia dopiero po odbiorze przez zamawiającego wykonanych prac.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej 2.05.2019 r. wydał istotny nie tylko dla branży budowlanej wyrok w polskiej sprawie, rozstrzygając spór spółki Budimex S.A. z MF (C-224/18). Spółka zamierzała rozliczać VAT z tytułu wykonywanych usług budowlanych i budowlano-montażowych w dacie podpisania przez zamawiającego protokołu odbioru prac. MF był tymczasem zdania[1], że data podpisania protokołu jest bez znaczenia, bo decyduje dzień rzeczywistego wykonania prac.


Podatki i prawo gospodarcze

Kserokopia faktury to nie duplikat

Ewelina Majewska-Howis
Kontrahent upomniał się o płatność za wykonaną usługę. Wówczas okazało się, że jego faktura nigdy do nas nie dotarła (wysłał ją na błędny adres). Poprosiliśmy o duplikat faktury, a kontrahent przysłał nam kserokopię oryginału z adnotacją „duplikat”.
Czy możemy potraktować tę kopię na równi z duplikatem?

Niestety, nie. Duplikat podlega ścisłym regulacjom prawnym, ponieważ ma taką samą moc jak faktura pierwotna. Prawidłowo wystawiony duplikat zawiera słowo „duplikat” oraz datę jego wystawienia.


Podatki i prawo gospodarcze

Rozliczenie transakcji jako WNT, gdy unijny kontrahent nie posłużył się numerem VAT UE

Marcin Szymankiewicz
Spółka (zarejestrowany czynny podatnik VAT i podatnik VAT-UE) nabyła towary (podzespoły elektroniczne) w innym państwie UE, które w wyniku dostawy zostały przewiezione do Polski. Od unijnego kontrahenta (podatnika podatku od wartości dodanej) otrzymała fakturę potwierdzającą dostawę. Wystawiając ją, kontrahent nie posłużył się numerem VAT UE.
Czy mimo to spółka powinna rozliczyć WNT?

Interpretacja MF

Komornik sądowy nie jest już podatnikiem VAT

Krzysztof Hałub
W świetle przepisów obowiązujących od 1.01.2019 komornicy sądowi nie wykonują samodzielnie działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT, a więc nie są podatnikami tego podatku.

Logowanie

email:

hasło:

 

 

Logowanie za pomocą emaila

Jeżeli nie pamiętasz hasła albo nie masz konta, to wyślemy na Twój email wiadomość weryfikującą. Po kliknięciu w link z emaila będziesz zalogowany na urządzeniu do chwili wylogowania.

email:

Klikając w poniższy link zgadzasz się na zapisanie podanych w formularzu danych i wykorzystywanie ich zgodnie z polityką przetwarzania danych dostępną w dokumencie ⇒Polityka przetwarzania danych osobowych (RODO)⇐

 

Logowanie do za pomocą emaila

Sprawdzanie danych....