Co nowego w orzecznictwie podatkowym

Aleksander Woźniak
Przedstawiamy najnowsze, prawomocne orzeczenia NSA i WSA, do których ukazały się już pisemne uzasadnienia – dopiero one bowiem pozwalają się zorientować w szczegółach sprawy, przesądzających o danym rozstrzygnięciu. Prezentowane wyroki zapadły w indywidualnych sprawach i wiążą tylko strony danego sporu. Wskazują jednak na kształtującą się linię wykładni przepisów.
Wyboru orzeczeń dokonaliśmy, biorąc pod uwagę zagadnienia, z którymi najczęściej spotykają się nasi Czytelnicy.

PODATEK DOCHODOWY

W przypadku premii uznaniowej można zastosować 50% koszty uzyskania przychodów, jeżeli ma ona bezpośredni związek z korzystaniem przez pracownika twórcę z praw autorskich lub rozporządzaniem przez niego tymi prawami – wyrok NSA z 10.02.2017 r. (II FSK 8/15).

  • MF – Minister Finansów
  • IS – izba skarbowa
  • WSA – wojewódzki sąd administracyjny
  • NSA – Naczelny Sąd Administracyjny
  • TK – Trybunał Konstytucyjny
  • updof – ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych
  • updop – ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych
  • Op – Ordynacja podatkowa
  • upol – ustawa o podatkach i opłatach lokalnych
  • SN – Sąd Najwyższy
  • So – sąd okręgowy

Z uzasadnienia: Spółka wskazała, że premia uznaniowa, jako jeden z elementów wynagrodzenia przewidzianych w umowie o pracę, będzie mogła być przyznawana pracownikom-twórcom z tytułu przeniesienia praw do utworów wykonanych w ramach stosunku pracy. Premia ta będzie przyznawana za stworzenie utworów o szczególnym znaczeniu dla spółki i utworów wymagających ponadprzeciętnego zaangażowania pracownika.

Jak więc wynika z powyższego, zarówno tytuł (powód) przyznania premii (za przeniesienie na spółkę majątkowych praw autorskich do utworów wytworzonych przez pracowników w ramach stosunku pracy), jak również związek pomiędzy tym wynagrodzeniem a korzystaniem i rozporządzaniem tymi prawami przez pracowników-twórców, nie wykazuje uchwytnych różnic w zestawieniu z tą częścią wynagrodzenia, która w umowie o pracę została określona ryczałtowo, a co do którego to wynagrodzenia MF nie miał zastrzeżeń co do możliwości zastosowania kosztów uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 pkt 3 updof.

Kwestia uznaniowości w przyznawaniu tej premii, wg kryteriów ustalonych przez spółkę (…), nie ma tu znaczenia. (…) Niezasadny jest także dodatkowy argument podniesiony przez pełnomocnika MF (…), że do rozporządzenia prawami autorskimi doszło już na etapie wynagrodzenia zasadniczego w ramach ryczałtu i w związku z tym w momencie, kiedy jest wypłacana premia, pracownik nie rozporządza już prawem autorskim. Jak bowiem wynika z opisu stanu faktycznego (…), spółka nabywać będzie autorskie prawa majątkowe do wytworzonych przez pracowników w ramach stosunku pracy utworów wprost na mocy postanowień umów o pracę. Kwestia przyznania w zamian za to pracownikom określonych elementów wynagrodzenia ma więc w tym kontekście charakter wtórny.

Podobne orzeczenie NSA z:

      7.03.2013 r. (II FSK 1378/11).

Zadośćuczynienie, podobnie jak odszkodowanie, nie jest zwolnione z podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g updof, jeżeli wynika z umowy lub ugody innej niż ugoda sądowa – wyrok NSA z 21.02.2017 r. (II FSK 50/15).

Z uzasadnienia: Art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g updof w istotnej części jest wynikiem wyroku TK z 29.11.2006 r. (SK 51/06). W wyroku tym TK stwierdził, że art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g updof, w zakresie, w jakim wyłączał zwolnienie podatkowe w stosunku do odszkodowań uzyskanych na podstawie ugody sądowej, jest niezgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Jednocześnie TK wyraźnie zaznaczył, że „zwolnienie

z podatku wszelkich odszkodowań, także ustalanych w umowach (w tym – w ugodach), dałoby szerokie pole do nadużyć; najprostszą formą ucieczki przed podatkiem byłoby ubranie dochodu w formę odszkodowania”. Tym też kierował się ustawodawca, wprowadzając do art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g updof zmianę polegającą na wyłączeniu ze zwolnienia „odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe”.

(…) Istotą zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g updof, jest to, że dotyczy ono świadczenia związanego z naprawnieniem szkody. W zależności od rodzaju tej szkody (majątkowa lub niemajątkowa) świadczenie to może przybrać formę odszkodowania lub zadośćuczynienia. Forma tego świadczenia (odszkodowanie lub zadośćuczynienie) nie jest jednak istotna z punktu widzenia warunków zastosowania omawianego zwolnienia.

(…) Dlatego, mimo że w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g updof ustawodawca nie zawarł sformułowania „lub zadośćuczynienie”, to nie oznacza jednak, że było to celowe posunięcie, którego rezultatem miało być takie zróżnicowanie sytuacji prawnej podatników, że odszkodowanie otrzymane na podstawie ugody pozasądowej jest wyłączone ze zwolnienia podatkowego, zaś zadośćuczynienie uzyskane w oparciu o taką samą czynność z tego zwolnienia już korzysta.

(…) Różnicowanie sytuacji prawnej podatników w zależności od tego, czy w drodze ugody pozasądowej uzyskali świadczenie tytułem zadośćuczynienia, czy też odszkodowania, nie znajduje uzasadnienia, a zwolnienie od podatku otrzymanego w ten sposób zadośćuczynienia sprzyjałoby ustaleniom fikcyjnych świadczeń z tego tytułu, zachęcając podatników do unikania opodatkowania.

Jeżeli w umowie z członkiem zarządu spółki kapitałowej przewidziano, że odprawa bądź odszkodowanie z tytułu pozbawienia tej funkcji mają charakter kary umownej, to stanowią one przychód z działalności wykonywanej osobiście, do którego nie ma zastosowania zwolnienie podatkowe z art. 21 ust. 1 pkt 3 updof – wyrok NSA z 17.01.2017 r. (II FSK 3712/14).

Z uzasadnienia: O tym, czy przewidziane odszkodowanie (odprawa) z tytułu pozbawienia funkcji w zarządzie spółki z o.o. należy się z tytułu samego pozbawienia tej funkcji, czy też z powodu związanego z tym faktem rozwiązania stosunku pracy – a w konsekwencji, czy ma charakter świadczenia cywilnoprawnego, czy świadczenia pracowniczego – decyduje wola stron wyrażona w umowie zawartej w tej kwestii między stronami (por. wyrok SN z 6.09.2005 r., I PK 10/05).

W niniejszej sprawie zarówno strona skarżąca, jak i dyrektor IS prezentują stanowisko, że wypłacone świadczenie nie ma związku ze stosunkiem pracy skarżącego jako wiceprezesa zarządu. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w treści umowy oraz w wyroku SO w Gdańsku, zasądzającego na rzecz skarżącego, na podstawie art. 471 i art. 484 Kc kwotę (...).

Pomimo iż postanowienie umowne dotyczące wypłaty odprawy zostało umieszczone w dokumencie obejmującego umowę o pracę, wypłacona kwota nie stanowi elementu umowy o pracę, jednakże ma charakter świadczenia związanego ze stosunkiem organizacyjnym, czyli pełnieniem przez skarżącego funkcji członka zarządu. Świadczenie to nazwane zostało odprawą, co mogło sugerować jego charakter zbliżony do świadczeń należnych pracownikowi w związku z ustaniem stosunku pracy i ochronę tego świadczenia analogiczną do ochrony wynagrodzenia za pracę. W istocie jednak było to swoistego rodzaju odszkodowanie na wypadek pozbawienia skarżącego funkcji w organie zarządzającym spółki. To dodatkowe świadczenie miało przysługiwać skarżącemu w razie odwołania go ze składu zarządu spółki przed upływem kadencji zarządu. Nie było to zatem postanowienie umowne regulujące wzajemne prawa i obowiązki stron stosunku pracy, lecz postanowienie przyznające określonego rodzaju świadczenie członkowi zarządu spółki ze względu na to członkostwo w zarządzie spółki.

(…) Pomimo że w momencie otrzymania świadczenia skarżący nie pełnił już funkcji członka zarządu, to jednak źródło uzyskanego przychodu stanowiło wcześniejsze pełnienie funkcji członka zarządu i fakt odwołania skarżącego przed upływem kadencji zarządu. Mając na uwadze powyższe, sąd (…) zakwalifikował uzyskane świadczenie jako przychód z działalności wykonywanej osobiście, określony art. 13 pkt 7 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 2 updof.

Przy sprzedaży przez emitenta papierów wartościowych z dyskontem nie jest możliwe odrębne przeliczanie kosztów uzyskania przychodów oraz przychodu podatkowego po ich wykupie (odkupie). Zawsze przychodem z kapitałów pieniężnych jest dyskonto – wyrok NSA z 14.02.2017 r. (II FSK 78/15).

Z uzasadnienia: Skarżący zawarł z bankiem umowę agencyjną, na podstawie której bank nabywał na jego rzecz i w jego imieniu na rynku pozagiełdowym 2 typy długoterminowych obligacji Brady’ego. (…) Zdaniem skarżącego bank błędnie przeliczył dyskonto po obliczeniu różnicy pomiędzy wartością nominalną uzyskaną z odkupu obligacji przez emitenta w USD a ceną zakupu obligacji w USD, a następnie dyskonto w USD przeliczył na PLN przy zastosowaniu kursu średniego USD ogłoszonego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu. Bank powinien odrębnie przeliczyć na PLN kwoty uzyskane z odkupu i ceny zakupu wg kursu średniego waluty obcej ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień postawienia ww. kwoty. Następnie obliczyć podstawę opodatkowania dyskonta od obligacji.

(…) Zdaniem WSA [podzielił je następnie NSA – przyp. red.] brak jest podstawy prawnej do odrębnego przeliczenia waluty obcej na PLN z dnia zakupu papieru wartościowego (tj. obligacji) i wykupu papieru wartościowego (tj. obligacji) przez emitenta. Jedyną wartością, która może być przeliczona z waluty obcej na walutę polską, jest otrzymany przychód, tj. dyskonto od papierów wartościowych.

(…) Dyskonto oznacza oprocentowanie, które uzyskuje nabywca przy wykupie obligacji, otrzymując za nie wartość nominalną, podczas gdy przy ich zakupie zapłacił cenę niższą. Bez znaczenia dla tak rozumianego dyskonta jest fakt, że wykup obligacji nastąpił po upływie okresu, na jaki zostały wyemitowane skarbowe papiery wartościowe, czy też że odkupiono je przed terminem zapadalności. W tym ostatnim przypadku posiadacz obligacji uzyska szybciej przychód odsetkowy. (…) Art. 5a pkt 12 należy odczytywać w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 3 updof. Stanowi on wprost, że przychodem z kapitałów pieniężnych jest dyskonto (odsetki) od papierów wartościowych. Przepis ten nie wypowiada się, czy wykup papierów wartościowych ma nastąpić po upływie okresu, na jaki zostały wyemitowane, czy można je także odkupić przed tym terminem. W analizowanym stanie faktycznym nie mogła więc wystąpić jakakolwiek strata z dyskonta obligacji skarbowych.

Podatnik nie wpłaca zaliczki za grudzień, tylko jeżeli do 20 stycznia złoży zeznanie i dokona zapłaty podatku wynikającego z tego zeznania – wyroki NSA z 14.03.2017 r. (II FSK 461/15, II FSK 462/15, II FSK 463/15).

Z uzasadnienia: Naczelnik US orzekł o sposobie zaliczenia wpłat z 20.03.2014 r. w kwocie 200 zł dokonanych przez skarżącego na poczet wykazanego w zeznaniach PIT-36L zobowiązania w pdof za 2013 r. w ten sposób, że kwotę 196,80 zł zaliczył na poczet należności głównej, a kwotę 3,20 zł na odsetki za zwłokę liczone od 21.01.2014 r. do dnia wpłaty. (…) Podkreślił, że jest zasadą, iż zaliczki za dany miesiąc płatne są do 20. dnia następnego miesiąca. Dotyczy to od 2012 r. także zaliczek za grudzień.

Występuje jednak jedna odmienność dla zaliczki za grudzień w porównaniu z zaliczkami za poprzednie miesiące. Podatnik nie wpłaca bowiem zaliczki za grudzień bądź IV kwartał danego roku, jeśli przed upływem terminu do jej wpłaty, tj. do 20 stycznia roku następnego, złoży zeznanie i dokona wpłaty podatku (art. 44 ust. 6 updof).

Dyrektor IS nie zgodził się z argumentacją skarżącego, że powyższe przepisy zobowiązują jedynie do złożenia zeznania do 20 stycznia, natomiast płatności podatku można dokonać do 30 kwietnia. Zdaniem dyrektora IS, aby podatnik mógł nie płacić zaliczki za grudzień danego roku, zobowiązany jest przed terminem jej płatności złożyć zeznanie i dokonać wpłaty. Oba te warunki muszą być spełnione łącznie. (…) NSA w pełni podziela to stanowisko. (…) W analizowanej sytuacji zapłaty podatku należy dokonać przed upływem terminu do wpłaty zaliczki za ostatni miesiąc lub ostatni kwartał roku podatkowego. W art. 44 ust. 6 updof ustawodawca wyraźnie wskazał na obowiązek „zapłaty podatku”, a nie zaliczki, jednocześnie formułując warunek dokonania jej przed upływem terminu do wpłaty zaliczki za ostatni miesiąc (kwartał).

Podobne orzeczenie NSA z:

    • 22.11.2016 r. (II FSK 2917/14).

Podatnik prowadzący działalność gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie

2 zezwoleń nie może prowadzić jednej łącznej ewidencji dochodów – wyrok WSA w Poznaniu z 2.02.2017 r. (I SA/Po 850/16, nieprawomocny).

Z uzasadnienia: Wnioskodawczyni wskazała, że brak jest przepisów, które nakładałyby obowiązek prowadzenia odrębnej księgowości podatkowej dla każdego z projektów, na które zostały wydane zezwolenia strefowe z osobna. W ocenie skarżącej brak jest również regulacji nakazujących ustalenie odrębnego wyniku finansowego, jeżeli obydwa projekty będą zlokalizowane na terenie SSE, a działalność z nimi związana będzie wykonywana przez tego samego podatnika.

(…) W ocenie sądu podnoszona przez stronę skarżącą argumentacja nie może wywrzeć zamierzonego skutku. Zwolnienie przewidziane w art. 17 ust. 1 pkt 34 updop ogranicza się jedynie do dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (ustawa o SSE).

(…) Art. 12 ustawy o SSE nie pozostawia wątpliwości, że zwolnieniem podatkowym objęte są jedynie dochody wygenerowane w toku prowadzenia działalności gospodarczej mieszczącej się w ramach udzielonego podatnikowi zezwolenia. (…) Zakres zwolnienia został bowiem ściśle powiązany z zakresem zezwolenia strefowego, które z uwagi na brzmienie art. 12 ustawy o SSE obejmuje zindywidualizowany rodzaj działalności gospodarczej, związany z konkretną inwestycją.

(…) Bez znaczenia pozostaje fakt, że zakres rodzajów prowadzonej przez skarżącą na terenie SSE działalności gospodarczej, określony w zezwoleniach, jest tożsamy w zakresie działalności operacyjnej prowadzonej na terenie strefy.

(…) Obowiązkiem skarżącej jest prowadzenie ewidencji rachunkowej w sposób umożliwiający osobne określenie dochodu dla każdego z rodzajów działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy na podstawie osobnego zezwolenia. Jest to konieczne dla prawidłowego zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 34 updop.

(…) Obowiązkiem skarżącej będzie prowadzenie ksiąg rachunkowych w sposób umożliwiający osobne obliczenie dochodu z tytułu realizacji projektów objętych odrębnymi zezwoleniami strefowymi, co w konsekwencji pozwoli na prawidłowe zastosowanie zwolnienia przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 34 updop.

Podobne orzeczenie NSA z:

    • 15.05.2014 r. (II FSK 1457/12).

VAT

Wystawca „pustej” faktury może ją skorygować tylko pod warunkiem, że wyeliminował ryzyko odliczenia podatku naliczonego przez odbiorcę – wyrok NSA z 9.03.2017 r. (I FSK 1854/14).

Z uzasadnienia: Stosownie do art. 108 ust. 1 ustawy o VAT w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. (…) Regulacja ta wynika ze szczególnej roli faktury we wspólnym systemie VAT, a mianowicie z faktu, że dla podatnika otrzymującego fakturę staje się ona zwykle podstawą do obniżenia podatku należnego, czyli własnego zobowiązania podatkowego, czy wręcz do żądania zwrotu podatku. (…) Nawet jeżeli faktura taka nie ma odzwierciedlenia w stanie faktycznym, istnieje istotne ryzyko, że adresat takiej faktury potraktuje wykazany w niej podatek jako podatek naliczony podlegający odliczeniu, a władze skarbowe nie wykryją tej nieprawidłowości.

(…) W zakresie problematyki dopuszczalności korekty faktur z art. 108 ustawy o VAT wypowiadał się wielokrotnie NSA. Czynił to również Trybunał Sprawiedliwości na gruncie art. 203 dyrektywy 112.

Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że (…) jeżeli wystawca faktury w wystarczającym czasie całkowicie wyeliminował ryzyko jakichkolwiek strat we wpływach podatkowych, zasada neutralności podatku od wartości dodanej wymaga, by podatek, który został nieprawidłowo zafakturowany, mógł być skorygowany bez uzależniania tej korekty od warunku działania wystawcy faktury w dobrej wierze. Dlatego też jeżeli takie ryzyko zostało wyeliminowane, korekta podatku od wartości dodanej, który został nieprawidłowo zafakturowany, nie może być uzależniona od uznania organów podatkowych.

(…) Stan faktyczny w niniejszej sytuacji był natomiast całkowicie odmienny. Z ustaleń faktycznych organu wynika, że przedmiotowe faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. (…) W niniejszej sprawie nie sposób zaakceptować tezy, że wystawca faktury w wystarczającym czasie całkowicie wyeliminował ryzyko jakichkolwiek strat podatkowych. Należy bowiem podkreślić, że kontrahenci skarżącego na podstawie powyższych faktur dokonali odliczenia podatku naliczonego. Ponadto podmioty te nie uwzględniły w swoich rozliczeniach tych korekt. Tym samym kontrahenci skarżącej spółki nie zwrócili do budżetu państwa odliczonego podatku naliczonego.

Twierdzenie skarżącej spółki, że w stosunku do powyższych podmiotów są prowadzone postępowania podatkowe i istnieje możliwość wydania w stosunku do nich decyzji wymiarowych, nie świadczy jeszcze o tym, że zostało wyeliminowane ryzyko uszczuplenia dochodów podatkowych. To działania podatnika powinny wyeliminować zagrożenie uszczuplenia dochodów podatkowych.

Nie do zaakceptowania jest zatem sytuacja, że podatnik świadomie wystawia 184 „pustych” faktur na łączną kwotę ponad 150 mln zł, a następnie, po ujawnieniu tego procederu, dokonuje korekt tych faktur, twierdząc tym samym, że zapobiegł uszczupleniu podatkowemu, albowiem organy podatkowe po przeprowadzeniu stosownych postępowań podatkowych w stosunku do jego kontrahentów, wyegzekwują kwotę podatku od towarów i usług wykazaną na tych fakturach.

Również istotne jest to, że wystawienie przedmiotowych faktur nie było konsekwencją błędnej kwalifikacji czynności przez podatnika, lecz świadomym i celowym jego działaniem. Skarżący uczestniczył bowiem w procederze wystawiania fikcyjnych faktur. Dopiero reakcja organów podatkowych sprawiła, że wystawca faktur je skorygował.

Podobne orzeczenia NSA z:

    • 13.06.2014 r. (I FSK 1021/13),
    • 9.01.2014 r. (I FSK 14/13 i I FSK 159/13),
    • 13.09.2013 r. (I FSK 1309/12),
    • 29.05.2013 r. (I FSK 1075/12).

PODATEK OD NIERUCHOMOŚCI

Współwłasność części wspólnej nieruchomości w rozumieniu art. 3 ust. 5 upol powstaje dopiero wtedy, gdy lokale z własnością których wiąże się udział w nieruchomości wspólnej, znajdują się we własności co najmniej 2 podmiotów – wyrok NSA z 23.02.2017 r. (II FSK 3084/16).

Z uzasadnienia: W ocenie NSA art. 3 ust. 5 upol ma charakter techniczny, określa bowiem zasady opodatkowania 2 przedmiotów opodatkowania, tj. gruntów związanych z budynkiem, w którym wyodrębniano własność lokali, oraz części wspólnych budynku, niesłużących wyłącznie do użytku właścicieli lokali, poprzez wprowadzenie reguły proporcjonalnego opodatkowania właścicieli lokali.

Proporcja wskazana w przepisie polega na tym, że ciążący na właścicielu lokalu podatek od gruntu i części wspólnych budynku jest ułamkiem wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Do powstania współwłasności części wspólnej nieruchomości w rozumieniu art. 3 ust. 5 upol dochodzi dopiero wtedy, gdy lokale, z własnością których wiąże się udział w nieruchomości wspólnej, znajdują się we własności co najmniej 2 podmiotów.

W przypadku gdy wszystkie lokale znajdują się we własności tego samego podmiotu, nie dochodzi do powstania współwłasności części wspólnej nieruchomości, a w konsekwencji nie będzie miał zastosowania art. 3 ust. 5 upol. Uzasadnienie dla stosowania tego przepisu ma miejsce dopiero wtedy, gdy pojawia się, jako właściciel jednego z lokali, inny podmiot, gdyż wówczas opodatkowanie wg norm ogólnych nie byłoby możliwe, a opodatkowanie zgodnie z art. 3 ust. 4 upol mogłoby prowadzić do rażącego pokrzywdzenia właściciela lokalu (w przypadku znacznych różnic w powierzchni lokali). Skoro więc (…) budynek w całości pozostaje we własności jednej osoby i nie ma zastosowania art. 3 ust. 5 upol, będzie on opodatkowany, jak też grunt, na którym jest zlokalizowany, wg zasad określonych w art. 3 ust. 1 upol, czyli opodatkowaniu podlegać będzie cała powierzchnia budynku i gruntu.

Od redakcji: Wyrok dotyczy optymalizacji podatkowej sprzed 2016 r. Ówczesny art. 3 ust. 5 stanowił, że jeżeli wyodrębniono własność lokali, to obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku, stanowiących współwłasność, ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku.

Takie brzmienie przepisu powodowało, że przy odpowiednio dużym wyodrębnieniu części wspólnej budynku właściciele lokali mogli znacznie zaoszczędzić na podatku od nieruchomości (co potwierdził NSA w wyroku z 15.03.2017 r., II FSK 497/15). Niektórzy podatnicy uważali, że optymalizacja jest możliwa nawet, gdy wszystkie lokale znajdują się we własności tego samego podatnika. Nie zgodził się z tym NSA w opisanym wyroku.

Od 2016 r. optymalizacja się skończyła. Zmieniły się bowiem zasady opodatkowania gruntu oraz części budynków stanowiących nieruchomość wspólną (w rozumieniu art. 3 ustawy o własności lokali), w sytuacji gdy w budynku wyodrębniono własność lokali. Od tej pory obowiązek podatkowy ciąży na właścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w nieruchomości wspólnej (ustalonemu na podstawie ustawy o własności lokali).

ORDYNACJA PODATKOWA

Nie ma przeszkód prawnych do wydania interpretacji indywidualnej w odniesieniu do elementów stanu faktycznego przeszłego lub przyszłego, nawet jeśli są już one (lub były) przedmiotem rozstrzygnięcia co do istoty sprawy za inne okresy podatkowe, nieobjęte wnioskiem, a określone zdarzenia podatkowe powtarzają się w działalności podatnika w kolejnych latach – wyrok NSA z 16.02.2017 r. (II FSK 3847/14).

Z uzasadnienia: Podatnik ma prawo ubiegać się o wydanie mu interpretacji indywidualnej co do stanu faktycznego przeszłego lub przyszłego, jeżeli nie jest on przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego. (…) W rozpatrywanej sprawie wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej został złożony w 2013 r. co do stanu faktycznego dotyczącego 2012 r. oraz lat następnych, natomiast postępowanie toczyło się wówczas za lata 2008–2011.

W świetle art. 14b § 5 Op nie ma przeszkód prawnych do wydania interpretacji indywidualnej w odniesieniu do elementów stanu faktycznego przeszłego lub przyszłego, jeżeli nie są one przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, nawet jeśli owe elementy stanu faktycznego są już (lub były) przedmiotem rozstrzygnięcia co do istoty sprawy za inne okresy podatkowe, które nie są objęte wnioskiem, zaś określone zdarzenia podatkowe występują w działalności podatnika w sposób powtarzalny w kolejnych latach podatkowych.

Taki powtarzalny charakter w odniesieniu do przedmiotu opodatkowania ma podatek od nieruchomości, ale można sobie wyobrazić, że podatnik w sposób powtarzalny dokonuje sprzedaży np. tych samych towarów. Inne rozumienie art. 14b § 5 Op pozbawiłoby podatników możliwości korzystania z ustawowego uprawnienia do uzyskiwania interpretacji indywidualnych.

Logowanie

email:

hasło:

 

 

Logowanie za pomocą emaila

Jeżeli nie pamiętasz hasła albo nie masz konta, to wyślemy na Twój email wiadomość weryfikującą. Po kliknięciu w link z emaila będziesz zalogowany na urządzeniu do chwili wylogowania.

email:

Klikając w poniższy link zgadzasz się na zapisanie podanych w formularzu danych i wykorzystywanie ich zgodnie z polityką przetwarzania danych dostępną w dokumencie ⇒Polityka przetwarzania danych osobowych (RODO)⇐

 

Logowanie do za pomocą emaila

Sprawdzanie danych....