Rachunkowość - Co nowego w orzecznictwie podatkowym - grudzień 2016
rach_green_s

Co nowego w orzecznictwie podatkowym - grudzień 2016

  • 2016-12-16
  • opracowanie: Aleksander Woźniak

Przedstawiamy najnowsze, prawomocne orzeczenia NSA, do których ukazały się już pisemne uzasadnienia ‒ dopiero one bowiem pozwalają zorientować się w szczegółach sprawy przesądzających o danym rozstrzygnięciu. Prezentowane wyroki zapadły w indywidualnych sprawach i wiążą tylko strony danego sporu. Wskazują jednak na kształtującą się linię wykładni przepisów.
Wyboru orzeczeń dokonaliśmy, biorąc pod uwagę zagadnienia, z którymi najczęściej spotykają się nasi Czytelnicy.

PODATEK DOCHODOWY

  • Dochód z akcji jest opodatkowany dopiero w momencie ich zbycia tylko pod warunkiem, że zostały one objęte (nabyte) od spółki będącej ich emitentem – wyrok NSA z 5.10.2016 r. (II FSK 2418/14).

    Z uzasadnienia: Istota sporu sprowadza się do zakresu stosowania art. 24 ust. 11 updof. W ocenie organu przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji przysporzenia polegającego na przekazaniu akcji własnych spółki, z kolei skarżąca oraz sąd administracyjny I instancji stoją na stanowisku, że pod zawartą w tym przepisie normę kwalifikują się również przypadki przekazania przez spółkę akcyjną akcji innych spółek.

    (...) W art. 24 ust. 11 updof wyraźnie jest mowa o dochodach osób uprawnionych do objęcia (nabycia) akcji na podstawie uchwały walnego zgromadzenia. Gdyby przyjąć, że przepis ten obejmuje również sytuację przysporzenia polegającego na przekazaniu przez spółkę akcyjną akcji innych podmiotów, nie sposób byłoby racjonalnie wytłumaczyć, dlaczego ustawa podatkowa wymaga dla podjęcia takiej decyzji uchwały organu właścicielskiego, tj. walnego zgromadzenia spółki. Rozporządzenie w postaci przekazania papierów wartościowych innych niż akcje własne spółki leży przecież co do zasady w gestii zarządu spółki akcyjnej, a nie jej walnego zgromadzenia, a Ksh nie wymaga dla dokonywania takich przysporzeń uchwały (…).

    Papiery wartościowe innych spółek stanowią normalny składnik majątku spółki akcyjnej, a przepisy prawa handlowego nie wymagają, by rozporządzanie takimi składnikami majątku, również na rzecz pracowników spółki (kadry menedżerskiej, członków rad nadzorczych), następowało na podstawie uchwały organu właścicielskiego, jakim jest walne zgromadzenie.

    Uchwała taka jest natomiast wyraźnie wymagana w przypadku nabycia przez spółkę własnych akcji (co do zasady jest to niedozwolone) w celu zaoferowania ich pracownikom, a także w przypadku podwyższenia kapitału zakładowego, które może zostać następnie zrealizowane poprzez przyznanie akcji pracownikom.

    (…) Nie sposób również znaleźć prawne czy gospodarcze uzasadnienie, dlaczego wynagradzanie poprzez przyznawanie na preferencyjnych warunkach papierów wartościowych, takich jak akcje, miałoby być – poza ściśle określonymi ustawowymi wyjątkami – traktowane inaczej z punktu widzenia opodatkowania niż wypłata wynagrodzenia w innych formach. W przypadku oferowania przez spółkę akcyjną własnych akcji pracownikom spółki uzasadnione jest to tworzeniem więzi o charakterze właścicielskim pomiędzy pracownikiem a spółką, a w ten sposób zwiększaniem jego zaangażowania w sprawy spółki. W przypadku kadry menedżerskiej może to też wpływać motywująco na poziom staranności przy wykonywaniu obowiązków w zakresie kierowania sprawami spółki.

    (…) Racji tych natomiast nie sposób odnieść do sytuacji przyznania pracownikom przez spółkę akcyjną akcji innych podmiotów na preferencyjnych warunkach.

     

  • Jeżeli pomiędzy dniem wycofania przez podatnika środka trwałego z działalności gospodarczej a dniem zbycia tego środka nie minęło 6 lat, przychód ze sprzedaży jest przychodem z działalności gospodarczej – wyrok NSA z 13.10.2016 r. (II FSK 3108/14).

    Z uzasadnienia: Skarżący 25.01.1999 r. nabył prawo użytkowania wieczystego działki gruntu, które to prawo wprowadził do ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, związanej z prowadzoną przez niego pozarolniczą działalnością gospodarczą, a następnie związane z tą nieruchomością koszty (…) (podatek od nieruchomości, opłaty za użytkowanie wieczyste) zaliczał do kosztów uzyskania przychodów.

    Z dniem 31.12.2001 r. wymienione prawo użytkowania wieczystego działki gruntu zostało wykreślone z ewidencji środków trwałych, a wydzielone z tej nieruchomości 2 działki gruntu zostały zbyte 12.11.2007 r.

    (…) Skarżący utrzymuje, że omyłkowo wprowadził prawo użytkowania wieczystego wymienionych działek gruntu do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, a nadto że nie były one przez niego wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej. W konsekwencji, w jego ocenie, przychód ze zbycia tego prawa winien zostać rozpoznany jako przychód ze źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. c updof, tj. przychód z odpłatnego zbycia prawa użytkowania wieczystego gruntów.

    (…) W ocenie NSA sąd I instancji słusznie przyjął, że o wykorzystaniu nieruchomości na potrzeby związane z działalnością gospodarczą świadczy chociażby to, że w koszty uzyskania przychodów tej działalności skarżący zaliczał podatek od nieruchomości oraz opłaty za użytkowanie wieczyste. (…) Rozpoznając wymienione wydatki jako koszt uzyskania przychodów, podatnik świadomie wiązał je ze źródłem przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Okoliczność ta jednocześnie zaprzecza twierdzeniom skarżącego o omyłkowym wprowadzeniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości do ewidencji środków trwałych.

    (…) Ponieważ w rozpatrywanej sprawie pomiędzy dniem wycofania przez podatnika środka trwałego z działalności gospodarczej (31.12.2001 r.) a dniem zbycia (12.11.2007 r.) nie minęło 6 lat, uzyskany ze sprzedaży prawa użytkowania wieczystego 2 działek gruntu przychód nie mógł być zaliczony do przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 updof.

 

  • Wartość ulepszeń, o którą zwiększa się wartość początkową środka trwałego, można ustalić wyłącznie na podstawie rachunków, faktur oraz innych dokumentów dowodzących zakupu towaru lub usługi – wyrok NSA z 19.10.2016 r. (II FSK 1484/16).

    Z uzasadnienia: Skarżący prezentował stanowisko, zgodnie z którym w przypadku niemożności przedłożenia faktur, które uległy zniszczeniu, suma wydatków poczynionych na modernizację środka trwałego może zostać wykazana innymi dowodami (operatem szacunkowym biegłego rzeczoznawcy majątkowego). (…) Zdaniem NSA do ustalenia wielkości wartości ulepszeń środka trwałego nie jest wystarczający sam jego wpis do ewidencji środków trwałych. Wartości tej nie można również domniemywać na podstawie wyjaśnień podatnika lub zeznań świadków. Poczynienie ustaleń w tym zakresie jest możliwe wyłącznie na podstawie zgromadzonych dokumentów źródłowych w postaci rachunków, faktur oraz innych dokumentów dowodzących zakupu towaru lub usługi. Dokumentów tych nie można zastąpić jakimkolwiek innym dowodem, a w szczególności dowodem z opinii biegłego.

    Pomijając fakt, że opinia taka nie jest w stanie przedstawić wydatków faktycznie poniesionych w celu ulepszenia środka trwałego, dowód taki mógłby zostać dopuszczony wyjątkowo jedynie celem weryfikacji prawdziwości i rzetelności określonej operacji gospodarczej, mającej swe źródło w rachunku lub fakturze. Ustawodawca jedynie wyjątkowo w art. 22g ust. 8 i ust. 9 updof dopuszcza możliwość ustalenia w oparciu o opinię sporządzoną przez biegłego powołanego przez podatnika, wyłącznie ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatnika przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu, o których mowa w art. 22n updof, a także w sytuacji, gdy podatnik nie może ustalić kosztu wytworzenia, o którym mowa w art. 22g ust. 4.

    W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, bowiem postępowanie było prowadzone w kierunku ustalenia wartości prac modernizacyjnych wykonanych w amortyzowanej nieruchomości.

     

  • Zapłata należności wskazanych w fakturach nieodzwierciedlających faktycznego przebiegu zdarzeń gospodarczych nie stanowi kosztu uzyskania przychodów – wyrok NSA z 20.10.2016 r. (II FSK 2480/14).

    Z uzasadnienia: Mając na uwadze art. 22 ust. 1 updof, nie można pomijać zasad dotyczących rozliczeń podatkowych tej grupy podatników, która zobowiązana jest do prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. W takim przypadku ustalenie dochodu następuje w sposób szczególny (por. art. 24 ust. 1 i art. 24a ust. 1 updof), tj. na podstawie prawidłowo prowadzonych ksiąg. Określenie w ten sposób dochodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej jest możliwe przy założeniu, że podatnik przestrzega zasad związanych z prowadzeniem ksiąg podatkowych, uregulowanych w art. 24a ust. 7 updof i wydanych na jego podstawie przepisów wykonawczych, wprowadzających m.in. reguły dotyczące dokumentowania poszczególnych transakcji mających wpływ na wyliczenie dochodu w oparciu o te księgi, m.in. § 11 ust. 1 i ust. 3, § 12 ust. 3 oraz § 13 i 14 rozporządzenia MF z 26.08.2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów.

    (…) Skarżący nie zastosował się do obowiązujących go zasad rzetelnego prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, ponieważ za podstawę wpisów przyjął faktury, które nie przedstawiały rzeczywistych transakcji gospodarczych. (…) Uniemożliwiło to określenie dochodu z uwzględnieniem dowodu, jaki stanowiły te księgi. Nie budzi bowiem wątpliwości, że o nierzetelności księgi można mówić wówczas, gdy podatnik ewidencjonuje zakwestionowane zakupy usług lub towaru na podstawie dowodów nierzetelnych, tzn. dotyczących transakcji, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Dokonując wpisów na podstawie takich dokumentów, podatnik uniemożliwia określenie dochodu z uwzględnieniem dowodu, jaki stanowi księga. W takiej sytuacji dla rozstrzygnięcia sprawy nie jest istotne, czy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zrealizowano usługi w ilościach określonych w spornych fakturach, lecz czy faktury te odzwierciedlają rzeczywisty obrót ze wskazanym w nich kontrahentem.

    Jakkolwiek sporne faktury sporządzone zostały pod względem formalnym w sposób prawidłowy, nie ulega wątpliwości, że skarżący nabył sporne usługi od innych podmiotów, aniżeli w nich wskazane. Stąd też nie można przyjąć, że są one prawidłowymi (rzetelnymi) dowodami księgowymi, odzwierciedlającymi rzeczywiste zdarzenia gospodarcze. Prowadziłoby to bowiem do sankcjonowania fikcji gospodarczej, a więc sytuacji, w której kto inny dostarcza usługę (towar), a kto inny wystawia faktury.

    (…) Nie ma znaczenia (…), czy podatnik w sposób zawiniony (np. na skutek braku dbałości o własne interesy gospodarcze bądź w sposób zamierzony), czy też niezawiniony (ze względu na brak dokumentów źródłowych) dokonywał rozliczenia kosztów uzyskania przychodów na podstawie faktur nierzetelnych. Istotny jest jedynie fakt, że faktury te nie odzwierciedlają faktycznych transakcji i nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym.

    Podobne orzeczenia NSA z:

    – 18.10.2016 r. (II FSK 2502/14, II FSK 2512/14),

    – 4.10.2016 r. (II FSK 2537/14, II FSK 2344/14),

    – 21.09.2016 r. (II FSK 2522/14),

    – 9.08.2016 r. (II FSK 2004/14),

    – 21.07.2016 r. (II FSK 1382/14).

     

  • Jednoosobowa spółka Skarbu Państwa, powstała na skutek komercjalizacji (przekształcenia) przedsiębiorstwa państwowego, rozliczy stratę tego przedsiębiorstwa – wyrok NSA z 11.10.2016 r. (II FSK 2727/14).

    Teza: Jednoosobowa spółka Skarbu Państwa, powstała na skutek komercjalizacji (przekształcenia) przedsiębiorstwa państwowego, może przy ustalaniu dochodu bądź przy ustalaniu straty za dany rok podatkowy uwzględnić stratę przedsiębiorstwa państwowego, gdyż nie obejmują jej zakazy z art. 7 ust. 3 pkt 4 i ust. 4a updop.

    Z uzasadnienia: Zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 4 updop przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się strat przedsiębiorców przekształcanych, łączonych, przejmowanych lub dzielonych – w razie przekształcenia formy prawnej, łączenia lub podziału przedsiębiorców, z wyjątkiem przekształcenia spółki w inną spółkę. Na mocy art. 7 ust. 3 pkt 5 updop przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się strat przedsiębiorstw państwowych przejmowanych lub nabywanych na podstawie przepisów o komercjalizacji i prywatyzacji. Art. 7 ust. 4a updop stanowi natomiast, że przy ustalaniu straty nie uwzględnia się również strat przedsiębiorstw państwowych przejmowanych lub nabywanych na podstawie przepisów o komercjalizacji i prywatyzacji.

    (…) Wskazane przepisy nie mają w sprawie zastosowania. Wynika to z tego, że art. 7 ust. 3 pkt 5 updop odnosi się do strat przedsiębiorstw państwowych przejmowanych lub nabywanych na podstawie przepisów o komercjalizacji i prywatyzacji, a więc do przedsiębiorstw, które poddane zostały procesowi prywatyzacji w rozumieniu art. 39 ust. 1 ustawy z 30.08.1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji. W przedstawionym zdarzeniu podano natomiast, iż przedsiębiorstwo państwowe poddane zostało procesowi komercjalizacji, czyli przekształceniu w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa. Ograniczenie wynikające z art. 7 ust. 3 pkt 5 updop ma w praktyce jedynie odniesienie do przedsiębiorstwa państwowego, które zostało poddane tzw. prywatyzacji bezpośredniej, bowiem wówczas nabywca przedsiębiorstwa państwowego jest odrębnym podmiotem, który pod tytułem ogólnym nabywa (przejmuje) takie przedsiębiorstwo.

    (…) Odnosząc się z kolei do braku możliwości zastosowania w sprawie art. 7 ust. 3 pkt 4 updop, stwierdzić należy, że (…) ustawodawca, decydując się na odrębne uregulowanie rozliczania strat przedsiębiorstw państwowych, ograniczył zakaz uwzględniania strat tych przedsiębiorstw tylko do tych, które zostały poddane procesowi prywatyzacji bezpośredniej. (…) Zabieg ten można także uzasadnić celem komercjalizacji, która polega na zachowaniu w całości uprawnień właścicielskich po stronie Skarbu Państwa, w odróżnieniu od prywatyzacji, która wiążę się z udziałem inwestora prywatnego jako właściciela lub współwłaściciela. Tym należy zatem tłumaczyć pominięcie zakazu uwzględnienia straty przedsiębiorców przekształcanych w odniesieniu do przedsiębiorstw państwowych podlegających komercjalizacji. Wobec tego należy przyjąć, że prawodawca stworzył możliwość rozliczania straty przedsiębiorstwa państwowego, które po jej wygenerowaniu zostało następnie poddane procesowi komercjalizacji.

     

  • To, czy grunt utracił w związku z jego sprzedażą charakter rolny, należy badać na dzień zawarcia tej transakcji – wyroki NSA z 5.10.2016 r. (II FSK 2214/14, II FSK 1975/15, II FSK 1976/15).

    Z uzasadnienia: Art. 21 ust. 1 pkt 28 updof stanowi, że wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane z tytułu sprzedaży całości lub części nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego; zwolnienie nie dotyczy przychodu uzyskanego ze sprzedaży gruntów, które w związku z tą sprzedażą utraciły charakter rolny lub leśny.

    (…) Z utrwalonego już orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że dla oceny utraty charakteru rolnego bądź leśnego gruntu znaczenie mają okoliczności faktyczne (związane z faktycznym sposobem użytkowania gruntu), a nie formalnoprawne (związane z charakterem gruntu wskazanym w ewidencji gruntów i budynków). (…) NSA podziela stanowisko, zgodnie z którym dla ustalenia, czy grunt utracił charakter rolny w związku z jego sprzedażą, miarodajny jest dzień sprzedaży.

    (…) Z materiału dowodowego wynikało bezsprzecznie, że kontrahenci skarżącej, nabywając sporną działkę, nie czynili tego z zamiarem prowadzenia na niej działalności rolnej, a ich podstawowym celem było pozyskanie gruntu na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych i rekreacyjnych. Od chwili zakupu grunt ten nie był w żaden sposób wykorzystywany do prowadzenia działalności rolnej. W konsekwencji organy, a w ślad za nimi sąd administracyjny I instancji, trafnie przyjęły, że w związku z dokonaną sprzedażą grunt utracił swój rolny charakter, co wykluczało zwolnienie, o jakim mowa w art. 21 ust. 1 pkt 28 updof.

    Podobne orzeczenia NSA z:

    – 9.04.2010 r. (II FSK 2097/08),

    – 16.01.2009 r. (II FSK 1494/07),

    – 22.07.2008 r. (II FSK 732/07).

     

    VAT

  • Opłata na rzecz podmiotu trzeciego nie jest rabatem ani upustem dla bezpośredniego nabywcy i w związku z tym powinna być uwzględniona w podstawie opodatkowania – wyrok NSA z 29.09.2016 r. (I FSK 380/15).

    Z uzasadnienia: Głównym przedmiotem działalności spółki było świadczenie usług fotograficznych w placówkach oświatowych na terenie Polski. Za zgodą kierownictwa poszczególnych placówek (szkoły, przedszkola, żłobki) były wykonywane zdjęcia uczęszczającym do tych placówek dzieciom. Zdjęcia te były następnie, po odpowiedniej obróbce, przesyłane do placówek i tam rozprowadzane wśród uczniów (przedszkolaków).

    Decyzję o dokonaniu zakupu podejmowali rodzice dzieci (…). Należność za sprzedane zdjęcia oraz zdjęcia niezakupione (tzw. zwroty) odbierali od uczniów (przedszkolaków) nauczyciele. (…) W ocenie organów zebrany materiał dowodowy (…) oraz jego analiza uprawniają do stwierdzenia, że osobami dokonującymi faktycznego zakupu zdjęć byli rodzice fotografowanych dzieci. W ewidencji spółki osoby te nie były jednak traktowane jako strona transakcji, bowiem sprzedaż zdjęć była ewidencjonowana zbiorczo na placówkę oświatową (co pozostaje w sprzeczności z art. 111 ust. 1 ustawy o VAT). Ponadto spółka nie ewidencjonowała sprzedaży w chwili i miejscu faktycznego dokonywania transakcji, lecz z opóźnieniem, seriami, w swojej siedzibie.

    Nabywcom (rodzicom) nie wydawano paragonów. Nie otrzymywały ich też placówki oświatowe. Spółka nie ewidencjonowała również całej realizowanej sprzedaży, bowiem zaniżyła wykazaną sprzedaż o tzw. prowizję, tj. część otrzymanej od rodziców dzieci należności za zdjęcia, którą pracownicy spółki pozostawiali w placówkach oświatowych do dyspozycji danej placówki lub rady rodziców.

    (…) Rozbieżności zachodziły w zakresie kwalifikacji prawnej tej części wynagrodzenia za zdjęcia, zapłaconej przez rodziców, która pozostawała w placówce oświatowej. Zdaniem skarżącej spółki kwoty te stanowiły rabat czy też upust udzielany na rzecz poszczególnych kontrahentów – rodziców, którzy dobrowolnie przekazywali te kwoty na rzecz szkoły. Natomiast organy podatkowe twierdziły, że kwoty te nie były rabatami, lecz swoistą opłatą na rzecz placówek w zamian za możliwość robienia zdjęć.

    (…) Nieracjonalne jest twierdzenie, że wszyscy rodzice gremialnie i zgodnie przekazywali część zapłaty za zdjęcia na rzecz placówek. Taki wniosek jest wręcz całkowicie sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego. Nie sposób więc uznać, że wśród ogromnej rzeszy rodziców nabywających zdjęcia panowała taka jednomyślność w zakresie dobrowolnego przekazywania określonych kwot na rzecz placówek oświatowych. (…) Zatem upusty te były swoistym gratisem pieniężnym świadczonym placówkom za umożliwienie spółce przedstawienia oferty i wykonania zdjęć.

    (…) Zgodnie z art. 73 dyrektywy 112 podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną, lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia. (…) Skoro więc przy dokonywanych przez pracowników skarżącej rozliczeniach z tytułu sprzedanych zdjęć pozostawiano jakieś kwoty pieniędzy na rzecz placówek lub rad rodziców, kwoty te nie obniżają podstawy opodatkowania. (…) Trafnie bowiem ustalono, że sporne kwoty nie miały waloru rabatów.

     

    PCC

  • Umowa spółki komandytowej i jej zmiany wskutek wniesienia do niej wkładu niepieniężnego podlegają PCC – wyrok NSA z 12.10.2016 r. (II FSK 2399/14).

    Z uzasadnienia: Istota rozstrzygnięcia dotyczyła zasadności odmowy stwierdzenia nadpłaty w PCC uiszczonym z tytułu utworzenia spółki komandytowej oraz późniejszych zmian umowy tej spółki w zakresie podwyższenia wkładu (pieniężnego oraz niepieniężnego) komandytariusza spółki, w świetle wykładni art. 7 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 2008/7/WE dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (…).

    W stosunku do spółki komandytowej, będącej spółką osobową, zastosowanie mają wyłącznie przepisy krajowe, tj. regulacje zawarte w ustawie o PCC. (…) Polska spółka komandytowa, jako niespełniająca kryteriów spółki kapitałowej, nie podlega przepisom powołanej dyrektywy, w świetle natomiast przepisów prawa krajowego nie ma podstaw prawnych do nieobejmowania PCC wniesienia lub podwyższenia wkładów do tej spółki. (…) WSA w Poznaniu zasadnie zatem potwierdził zasadność pobrania przez notariusza PCC od umowy spółki i jej zmiany w następstwie wniesienia przez komandytariusza wkładu niepieniężnego.

  • Przy zbyciu zorganizowanej części przedsiębiorstwa przedmiotem opodatkowania PCC jest sprzedaż wszystkich rzeczy i praw majątkowych, ale nie spodziewane zyski – wyrok NSA z 28.09.2016 r. (II FSK 2201/14).

    Z uzasadnienia: Spółka nabyła zorganizowaną część przedsiębiorstwa, obejmującą kopalnię. Od umowy sprzedaży notariusz pobrał PCC, stosując stawkę przewidzianą w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o PCC. Spółka zwróciła się do naczelnika US o stwierdzenie nadpłaty. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że cena sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa została ustalona na poziomie wyższym od sumy wartości rynkowej wszystkich rzeczy ruchomych i praw zakupionych w ramach transakcji. Różnica pomiędzy ceną nabycia a sumą wartości rynkowych poszczególnych rzeczy i praw stanowi wartość przedsiębiorstwa, odpowiadającą oczekiwaniu spółki co do przyszłych zysków kopalni. Spółka powołała się przy tym na interpretację indywidualną MF, wydaną na jej wniosek. Zgodnie z tą interpretacją spółka miała być zobowiązana do zapłaty PCC od kwoty wynikającej z umowy sprzedaży, jeżeli będzie ona równoważna wartości rynkowej poszczególnych składników umowy. Naczelnik US odmówił spółce stwierdzenia nadpłaty.

    (…) Do wniosku o stwierdzenie nadpłaty załączony został operat szacunkowy, przygotowany na potrzeby umowy sprzedaży, w którym wymieniono wartość niektórych praw i rzeczy. Różnica pomiędzy łączną wartością tych praw i rzeczy a ceną zapłaconą tytułem umowy sprzedaży miała wskazywać, jaką wartość miały dla spółki spodziewane zyski. Ustalenie wartości spodziewanych zysków, które zostały uwzględnione w cenie sprzedaży, było o tyle istotne, że spodziewane zyski nie są przedmiotem opodatkowania PCC. Zdaniem organów w operacie nie uwzględniono jednak wszystkich praw i rzeczy, które były przedmiotem umowy sprzedaży. Tym samym, jak stwierdził WSA w Krakowie, zadaniem organów powinno być zatem ustalenie, jakie prawa i wartości zostały nabyte przez spółkę w ramach umowy sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa – i jaka była ich wartość. (…) W tym względzie organy poprzestały jednak na przykładowym wymienieniu tych praw i rzeczy, które zostały pominięte w operacie, bez wskazania ich wartości rynkowej.

    (…) Uchybienie, jakiego dopuściły się organy, polegało na tym, że nie przeprowadziły postępowania dowodowego, w wyniku którego ustaliłyby, jakie prawa i rzeczy – oprócz tych, które wymieniono w operacie – objęte zostały umową sprzedaży i jaka jest wartość poszczególnych praw i rzeczy. W konsekwencji organy ustaliły podstawę opodatkowania z naruszeniem art. 122 i art. 187 Op oraz art. 6 ust. 2 i ust. 3 ustawy o PCC.

     

b
rach_green_e

Przeczytaj również: