JÓZEF DUDEK i MAKSYMILIAN DUDEK

Wiarygodność sprawozdania finansowego i biegłego rewidenta

Artykuł dyskusyjny

(fragment)

Tendencją ogólnoświatową jest - w coraz większym stopniu widoczne - dążenie do spełniania przez rachunkowość postulatu prezentowania prawdziwego obrazu jednostek. Nic więc dziwnego, że ustawa o rachunkowości (uor), stosowana przez większość krajowych podmiotów gospodarczych, w rt.. 4 ust. 1 uor postanawia: Jednostki obowiązane są stosować przyjęte zasady (politykę) rachunkowości, rzetelnie i jasno przedstawiając sytuację majątkową i finansową oraz wynik finansowy. Warto przybliżyć znaczenie tych dwu pojęć. Definiując termin „rzetelny”, Słownik języka polskiego zawiera m.in. określenia: uczciwy, oczywisty, wyraźny, prosty. Natomiast terminowi „jasny” słownik przypisuje następujące atrybuty rzucać jasne światło na coś, przedstawiać coś w sposób oczywisty, wyraźnie, nie budzący wątpliwości, całkowicie zrozumiały, oczywisty, wyraźny, prosty.

Lapidarnie i trafnie wymogi te komentuje Z. Fedak: Przy stosowaniu (tych zasad nadrzędnych) powinna być zapewniona przez jednostkę rzetelność i jasność danych rachunkowości, a więc ich przedstawienie w księgach oraz sprawozdaniu finansowym zgodnie z rzeczywistością w sposób jasny, bez woalowania i niedomówień. Niehonorowanie tych wymogów poddawałoby w wątpliwość wiarygodność rachunkowości jednostki, a więc jej moc dowodową i przydatność informacyjną, podważając tym samym cel jej prowadzenia.

Wcielając te ogólne tendencje w życie, w kolejnych nowelizacjach uor widoczne jest dążenie do coraz bardziej precyzyjnej wyceny aktywów, o czym świadczy m.in. uwzględnianie w kosztach zapasów stopnia wykorzystania zdolności produkcyjnych, stosowanie do wyceny niektórych instrumentów finansowych skorygowanej ceny nabycia, a więc z uwzględnieniem dyskonta, branie pod uwagę utraty wartości. Konsekwencją tego jest, a przynajmniej powinno być, wykazywanie coraz bardziej realnego stanu majątku, źródeł jego finansowania i wyniku finansowego jednostki.

(...)