ZOFIA RUWNICKA

Umowę komisu normują przepisy art. 765-773 ustawy z 23.04.1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 z późn. zm.). Cechą charakterystyczną umowy komisu jest zobowiązanie komisanta (przyjmującego zlecenie pośrednika) do kupna lub sprzedaży rzeczy ruchomych na rachunek komitenta (dającego zlecenie właściciela rzeczy), lecz w imieniu własnym i za wynagrodzeniem przyjmującym postać prowizji. Prowizja należy się dopiero wtedy, gdy zlecenie komisu zostało wykonane, a więc gdy komitent otrzymał rzecz (przy komisie zakupu) albo cenę (przy komisie sprzedaży). W praktyce transakcja umowy komisu realizowana jest przez dwie odrębne umowy: umowę zawartą między komitentem i komisantem (oddanie towaru w komis) oraz umowę zawartą między komisantem a osobą trzecią, tj. w przypadku komisu sprzedaży – nabywcą rzeczy (towaru), a w przypadku komisu zakupu – sprzedawcą rzeczy (towaru).

Obie transakcje tego rodzaju podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT) oraz podatkiem dochodowym od osób prawnych bądź fizycznych – w zależności od statusu podatnika – komitenta i komisanta, jednak ustawy podatkowe działalność tę, pod względem elementów określających przedmiot opodatkowania, traktują odmiennie. W przypadku VAT komis zarówno u komitenta, jak i komisanta uznawany jest za działalność polegającą na obrocie towarami w ramach transakcji zakupu i sprzedaży. Natomiast w przypadku podatku dochodowego sprzedaż towaru przez pośrednika (komisanta) uznawana jest za świadczenie usług. Poniżej przedstawiamy zasady opodatkowania działalności komisowej.

II. Podatek od towarów i usług (VAT) (...)

III. Podatek dochodowy od osób prawnych lub fizycznych (zasady ogólne) (...)