EDYTA WASILUK

Z dniem 10 lutego 2004 r. weszło w życie ogłoszone w Dzienniku Ustaw nr 210, poz. 2044 rozporządzenie Ministra Finansów z 25.11.2003 r. zmieniające dotychczas obowiązujące rozporządzenie z 18.07.2002 r. w sprawie uprawnień do usługowego prowadzenie ksiąg rachunkowych (Dz. U. nr 120, poz.1022).

Rozporządzenie to zawiera przede wszystkim definicję "praktyki w księgowości", której spełnienie stanowi podstawowy wymóg ubiegania się o certyfikat księgowy, uprawniający do usługowego prowadzenia ksiąg.

Obecnie za praktykę w księgowości uważa się:

1) wykonywanie czynności o których mowa w art. 4 ust. 3 ustawy o rachunkowości, na zasadach w niej określonych, a więc;

- prowadzenie - na podstawie dowodów księgowych - ksiąg rachunkowych, ujmujących zapisy zdarzeń w porządku chronologicznym i systematycznym (pkt 2)

- wycenę aktywów i pasywów oraz ustalanie wyniku finansowego (pkt 4)

- sporządzanie sprawozdań finansowych (pkt 5) lub

2) wykonywanie pod nadzorem biegłego rewidenta czynności badania sprawozdania finansowego.

W obu przypadkach (1, 2) czynności te powinny być wykonywane na podstawie stosunku pracy, umowy cywilnoprawnej, umowy spółki lub w związku z prowadzeniem ewidencji własnej działalności gospodarczej.

Jak widać - są to czynności ściśle związane z prowadzeniem ksiąg rachunkowych w rozumieniu ustawy o rachunkowości. Nie uznaje się natomiast za praktykę w księgowości prowadzenia ksiąg przychodów i rozchodów lub innych ewidencji podatkowych.

Jednocześnie rozszerzeniu uległ wykaz sytuacji, kiedy to możliwe jest nabycie praktyki w księgowości, wobec uznania za spełniające te warunki m.in. czynności wykonywanych na podstawie stosunku pracy (do tej pory tylko umowy o pracę), umowy spółki oraz w związku z prowadzeniem ewidencji własnej działalności gospodarczej.

(...)

***

Ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej

Od 1 stycznia 2004 r. podmioty prowadzące działalność polegającą na usługowym prowadzeniu ksiąg rachunkowych w rozumieniu ustawy o rachunkowości są objęte obowiązkiem ubezpieczenia się od odpowiedzialności cywilnej (OC), podobnie jak lekarze, adwokaci, biegli rewidenci i inne grupy zawodowe.

Wymóg obowiązkowego ubezpieczenia się od OC wprowadziła ustawa z 22.05.2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. nr 124, poz. 1152). Przepis nakładający obowiązek ubezpieczenia się od OC na osoby prowadzące usługowo księgi rachunkowe został zawarty w art. 80a ust. 1 ustawy z 29.09.1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002 r. nr 76, poz. 694 z późn. zm.). Jednocześnie Minister Finansów, na podstawie ust. 2 art. 80a tej ustawy, wydał rozporządzenie z 5.12.2003 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej podmiotów uprawnionych do wykonania działalności usługowej w zakresie prowadzenia ksiąg rachunkowych (Dz. U. nr 217, poz. 2130).

Rozporządzenie to określa szczegółowo zakres obowiązkowego ubezpieczenia podmiotów uprawnionych do wykonywania działalności usługowej, polegającej na prowadzeniu ksiąg rachunkowych, od odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z tą działalnością przez ubezpieczonego w następstwie jego działania lub zaniechania w okresie trwania ochrony ubezpieczeniowej, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną tego ubezpieczenia.

(...)