CZESŁAW PACZUŁA

Inwentaryzacja drogą weryfikacji stanowi trzecią, przewidzianą w art. 26 ust. 1 ustawy o rachunkowości, metodę inwentaryzacji. Obejmuje się nią wszystkie te składniki aktywów i pasywów, które z różnych przyczyn nie mogą być zinwentaryzowane drogą spisu z natury lub przez wzajemne uzgodnienie i potwierdzenie stanu księgowego.

Weryfikacja polega na sprawdzeniu poprawności i realności każdego objętego nią salda, przez jego porównanie z odpowiednimi dokumentami, stanowiącymi podstawę zapisów na właściwym koncie (poprawność ujęcia) i ze stanem faktycznym (np. czy dany tytuł wartości niematerialnych i prawnych ma i jak długo jeszcze przydatność gospodarczą, czy środek trwały, którego koszty remontu figurują w rozliczeniach międzyokresowych, jeszcze istnieje, względnie jak długo będzie użytkowany).

Chodzi zatem o urealnienie sald wykazywanych w księgach, m.in. poprzez analizę tzw. "martwych sald", pozycji nieprawidłowych czy nierealnych, jak na przykład praw, których ważność lub przydatność upłynęła.

Inwentaryzacja drogą weryfikacji ma zatem na celu sprawdzenie zgodności ze stanem faktycznym i prawidłowości wyceny sald debetowych i kredytowych widniejących w księgach rachunkowych jednostki.

Inwentaryzacja drogą weryfikacji następuje nie tylko w razie sporządzania rocznych sprawozdań finansowych. Także przy sporządzaniu tzw. bilansów szczególnych (okolicznościowych), jak na przykład w razie otwarcia likwidacji, otwarcia postępowania upadłościowego, obok inwentaryzacji drogą spisu z natury oraz uzgodnienia i potwierdzenia sald przeprowadza się inwentaryzację drogą weryfikacji, o czym niestety w praktyce często się zapomina.

Zakres weryfikacji (...)

Termin weryfikacji (...)

Kto przeprowadza weryfikację (...)

Sposób dokonywania weryfikacji (...)

Przykłady dokumentów stosowanych przy weryfikacji (...)