ANTONI KWASIBORSKI

W ustawie z 28.02.2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. nr 60 poz. 535) - zwanej dalej ustawą - biegły rewident nie został wymieniony, jako osoba mająca wyłączność świadczenia niektórych usług w związku z postępowaniem upadłościowym lub naprawczym. Nie wyklucza to jednak możliwości wykonywania przez biegłych rewidentów usług na rzecz jednostek, które znajdą się w stanie upadłości albo będą w toku postępowania naprawczego.

W myśl przepisów art. 31 ustawy, przed wydaniem postanowienia w sprawie ogłoszenia upadłości sąd może dopuścić dowód z opinii biegłego w celu zbadania stanu przedsiębiorstwa oraz zachowania terminu zgłoszenia w sądzie wniosku o ogłoszenie upadłości (art. 21 ust. 1 ustawy). Na podstawie przepisów art. 319 ust. 1 ustawy, sędzia-komisarz, na wniosek syndyka, przed sprzedażą przedsiębiorstwa wyznacza biegłego do sporządzenia opisu i oszacowania przedsiębiorstwa i jego zorganizowanych części, jeżeli nie dokonano tego przy sporządzaniu spisu inwentarza i oszacowania. Z kolei według przepisów art. 497 ust. 1 ustawy po wszczęciu postępowania naprawczego, na czas jego trwania, sąd ustanawia dla przedsiębiorcy nadzorcę sądowego oraz może powołać biegłego. Tym biegłym może być wyznaczony biegły rewident.

Chociaż nie można bezpośrednio porównywać sytuacji prawnej usług świadczonych przez biegłych rewidentów na podstawie przepisów Kodeksu spółek handlowych (K.s.h.) z ewentualnym wykonywaniem przez nich usług na podstawie przepisów ustawy, bo między innymi K.s.h. wymienia biegłych w liczbie mnogiej, zaś ustawa - biegłego w liczbie pojedynczej, to warto jednak - na przykładzie badania planów połączenia i planów podziału spółek - przypomnieć rozbieżne stanowiska komentatorów K.s.h. dotyczące wyznaczenia przez sąd biegłych w sprawach należących do kompetencji biegłych rewidentów.

(...)