GENOWEFA KAWECKA-SIUZDAK

Rachunkowość zyskuje coraz większe znaczenie w krajach o gospodarce rynkowej, w tym także w Polsce, gdyż nie jest to już prosty sposób ewidencji działalności, ale coraz bardziej złożony system odzwierciedlania rzeczywistości gospodarczej, do którego prowadzenia wykorzystuje się rozbudowane komputerowe programy finansowo-księgowe. Dane pochodzące z ksiąg dostarczają informacji organom zewnętrznym (urząd skarbowy, ZUS, Sąd Rejestrowy, WUS) właścicielom, inwestorom, kontrahentom oraz zarządom (na potrzeby zarządzania jednostką). Z tego względu należy tak określić zasady (politykę) rachunkowości jednostki oraz zorganizować jej ewidencję, aby uzyskać i dostarczyć prawidłowe, rzetelne i przydatne informacje wszystkim wspomnianym użytkownikom. Te ważne zadania leżą w gestii działu księgowości, którym kieruje wyznaczona osoba.

Zawarte w ustawie z 29.09.1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002 r. nr 76, poz. 694), zwanej dalej ustawą, przepisy dotyczą obowiązków oraz odpowiedzialności kierownika jednostki za rachunkowość oraz osoby odpowiadającej za rachunkowość, gdyż przejęła prowadzenie ksiąg rachunkowych w danej jednostce.

W praktyce, w większości jednostek osoba taka zwyczajowo już zwana jest głównym księgowym. Także w Kodeksie spółek handlowych mowa jest o tym, że zatrudniony w spółce kapitałowej główny księgowy nie może jednocześnie być członkiem rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej (art. 214 § 1 oraz art. 387 § 1 K.s.h.). Określenie gł. księgowy przyjęto też dla potrzeb niniejszego artykułu.

Z wykonywaniem obowiązków łączy się odpowiedzialność za sprostanie im we właściwy sposób; aby móc to uczynić konieczne jest posiadanie stosownej wiedzy i praktyki, inaczej bowiem racjonalne i sprawne wykonanie zadań stawianych rachunkowości i gł. księgowemu nie jest możliwe. Zagadnieniom tym, w zarysie, poświęcone jest niniejsze opracowanie.

Obowiązki (...)

Odpowiedzialność (...)

Uprawnienia (...)