MARTA SIKORSKA

Formuły Incoterms a rachunkowość

(fragment)

W praktyce dość częste są transakcje przeprowadzane przez polskie przedsiębiorstwa z podmiotami zagranicznymi. Najczęściej stosowanym podziałem transakcji handlu zagranicznego jest ich podział ze względu na kierunek przepływu towarów i usług, w wyniku którego wyróżnia się transakcje eksportowe oraz importowe. Ponadto transakcje te można podzielić na:

ˇ transakcje o charakterze pieniężnym, do których zalicza się przede wszystkim transakcje zawierane na warunkach umowy kupna-sprzedaży,

ˇ transakcje o charakterze niepieniężnym, do których zalicza się m.in. transakcje barterowe oraz kompensacyjne.

Niezależnie jednak od rodzaju transakcji, aby je właściwie przeprowadzić, należy umieć skutecznie komunikować się z kontrahentem zagranicznym. Komunikację tę utrudnia nie tylko bariera językowa, ale również odmienność uregulowań prawnych i odmienność rozumienia pewnych pojęć ekonomicznych w różnych krajach. W celu ułatwienia komunikacji oraz wyeliminowania nieporozumień i ewentualnych manipulacji stworzono międzynarodowy język biznesu, który rozumieją wszystkie strony umowy, gdzie nie ma miejsca na kruczki prawne czy oszustwa. Język taki stanowią formuły Incoterms (skrót od International Commercial Terms). Jest to zbiór międzynarodowych formuł stosowanych w handlu i transporcie międzynarodowym, określających zakres obowiązków sprzedającego i kupującego przy eksporcie i imporcie towarów.

Incoterms zostały po raz pierwszy opracowane w 1936 roku, przez Międzynarodową Izbę Handlową w Paryżu i miały na celu ujednolicenie interpretacji terminów handlowych. Do dziś ukazało się 6 wydań tych formuł. To właśnie Incoterms w znaczący sposób ograniczają nieporozumienia wynikające z braku znajomości praktyk handlowych oraz przepisów prawa obowiązujących w kraju partnera.

Spis symboli warunków dostaw według Incoterms 2000, ostatniego wydania formuł, zawiera wykaz A w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Finansów z 7.09.2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. z 2001 nr 117, poz. 1250 ze zm.). Formuły te można zestawić w cztery grupy:

ˇ Grupa C - Zasadnicze koszty dostawy opłacone - formuły: CFR, CIF, CPT, CIP,

ˇ Grupa D - Towar dostarczony do kraju przeznaczenia - formuły: DAF, DDP, DDU, DEQ, DES,

ˇ Grupa E - Towar u producenta - formuła EXW,

ˇ Grupa F - Zasadnicze koszty dostawy nie opłacone - formuły: FAS, FCA, FOB.

Nazwy tych formuł stanowią skrót pierwszych liter terminów angielskich. Opis formuł zawiera tabela 1.

(...)

Import składników aktywów (...)

Eksport składników aktywów (...)

---