JULIUSZ KAMIŃSKI

Od 26.03.2002 r., tj. wejścia w życie nowelizacji ustawy o VAT wprowadzonej ustawą z 15.02.2002 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, o zmianie ustawy o Policji oraz o zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń (Dz. U. nr 19, poz. 185) - w ustawie o VAT uregulowane zostały zasady i tryb zwiększania (korygowania) podatku naliczonego (art. l9 ust. 3b i 3c). Do tego czasu w art. 27 ust. 7 ustawy o VAT uregulowane były jedynie zasady i tryb korekty deklaracji przez podatnika w razie wykazania w niej:

- kwoty zobowiązania podatkowego niższej od należnej,

- kwoty zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższej od należnej,

- otrzymania kwoty zwrotu różnicy podatku lub kwoty zwrotu podatku naliczonego - jeżeli podatnik powinien wykazać kwotę zobowiązania podatkowego podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego.

Przepis ten dotyczył zatem tylko przypadku, gdy podatnik działał na niekorzyść budżetu i miał na celu określenie zasad postępowania w celu uniknięcia zastosowania wobec podatnika ewentualnej sankcji.

Nowe uregulowanie, dotyczące zasad korekty podatku naliczonego, zostało niemal powszechnie przyjęte jako korzystne dla podatników, umożliwiające odliczenie podatku naliczonego w późniejszym terminie (ale za okres rozliczeniowy, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia). Niestety - w świetle ostatnich orzeczeń NSA dotyczących stanu prawnego obowiązującego przed wejściem w życie wspomnianej nowelizacji - nie jest to jednak już tak oczywiste. Ponadto stosowanie nowego przepisu w praktyce spowodowało wiele wątpliwości. Uzasadnia to omówienie problematyki korekty podatku naliczonego.

Stan przed nowelizacją art. 19 ustawy o VAT (...)

Stan od 26.03.2002 r. (...)

Warunki skutecznej korekty (...)

Inne wymogi związane z korektą (...)

Okres rozliczeniowy, za który można składać korekty deklaracji (...)