IRENEUSZ BUDZYŃSKI

Nowa Klasyfikacja Środków Trwałych (KŚT)

(fragment)

12.02.2002 r. Rada Ministrów wydała rozporządzenie zmieniajace rozporządzenie w sprawie Klasyfikacji środków Trwałych (KŚT) (Dz. U nr 18, poz. 169). Jest to pierwsza nowelizacja tej klasyfikacji od momentu jej wprowadzenia w życie, co nastąpiło 1 stycznia 2000 r.(Dz. U. nr 112 z 1999 r, poz. 1317). Każda zmiana przepisów rodzi wątpliwości: w jakim stopniu dotyczy ona mnie, mojego przedsiębiorstwa? W tym przypadku rodzi się pytania: Czy zmiany zawarte w rozporządzeniu wpłyną na zmiany zaklasyfikowania środków trwałych do odpowiednich grup? Jaki będzie to miało wpływ na odpisy amortyzacyjne, koszty, wynik firmy?

W niniejszym artykule chcielibyśmy przybliżyć te zmiany, ocenić ich skalę oraz przypomnieć zasady budowy i klasyfikowania środków trwałych wg KŚT.

* * *

Zmiany, jakie przynosi rozporządzenie Rady Ministrów z 12.02.2002 r. można podzielić na zmiany dotyczące:

1) części metodologicznej (m.in. zmiana definicji środków trwałych), oraz

2) części klasyfikacyjnej (tabele klasyfikacyjne) - będące po części konsekwencją zmian w części metodologicznej, a po części konsekwencją analizy szczegółowych uwag zgłoszonych przez użytkowników w ciągu dwóch lat obowiązywania KŚT.

Rzeczowe składniki majątku trwałego to, najogólniej mówiąc, środki o charakterze materialnym, które mogą być widziane i dotykane, przeznaczone do wykorzystania w okresie dłuższym niż rok. Wśród tych środków występują takie, które się zużywają i wartość ich się zmniejsza w miarę upływu czasu (maszyny, urządzenia, budynki itp.), ale występują też i takie, które nie zużywają się a ich wartość nie maleje (grunty nabyte przez przedsiębiorstwo jako teren niezbędny do prowadzenia działalności). W myśl ustawy z 9.11.2000 r. o zmianie ustawy o rachunkowości (Dz. U. 113, poz. 1186) rzeczowe składniki majątku trwałego obejmują dwie grupy:

- środki trwałe, kompletne i zdatne do użytku, oraz

- środki trwałe w budowie, rozumiane jako środki trwałe w okresie ich budowy, montażu lub ulepszenia już istniejącego środka trwałego.

KŚT po znowelizowaniu definicji (zgodnej z obowiązującą ustawą o rachunkowości), za środek trwały uważa rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki. Nie obejmują one więc środków trwałych w budowie.

Środki trwałe obejmują w szczególności:

- nieruchomości - w tym grunty, prawo użytkowania wieczystego gruntu, budowle i budynki, a także będące odrębną własnością lokale, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu niemieszkalnego,

- maszyny, urządzenia, środki transportu i inne rzeczy,

- ulepszenia w obcych środkach trwałych,

- inwentarz żywy.

Podstawowe różnice w stosunku do definicji środków trwałych zawartej w dotychczasowej KŚT to:

- rozszerzenie w ramach nieruchomości pojęcia "grunty" o "prawo użytkowania wieczystego gruntu",

- dodanie przy "lokalach" "spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielczego prawa do lokalu niemieszkalnego", a także

- wprowadzenie "ulepszeń w obcych środkach trwałych".

Zmiany te musiały znaleźć odbicie w części metodologicznej, gdzie opisano sposób klasyfikowania tych obiektów majątku trwałego, a także w części klasyfikacyjnej w nazwach i opisach poszczególnych grupowań klasyfikacji.

Pozostałe zmiany nie pociągają za sobą istotnych konsekwencji. Mają one charakter porządkujący, precyzujący nazwy, opisy bądź powiązania poszczególnych pozycji KŚT z innymi klasyfikacjami.

* * *

(...)

Struktura klasyfikacji (...)

Zasady klasyfikowania środków trwałych (...)

Nowe grupowania i pojęcia wprowadzone do KŚT w związku ze zmianą definicji środków trwałych (...)

Powiązania z innymi klasyfikacjami (...)

Zmiany sposobu klasyfikowania środków trwałych w KŚT, w porównaniu do KRŚT (...)

---